سبز، صورتی، بنفش؛ کوتوله‌های سفید با رنگ‌های شگفت‌انگیز می‌تابند

کوتوله‌های سفید، ستاره‌هایی کوچک و دور افتاده هستند که شناسایی رنگ آن‌ها را به چالشی جدی تبدیل می‌کند. به همین دلیل، محققان در یک تحقیق تازه رنگ این اجرام آسمانی را با تحلیل طیف نوری آن‌ها تعیین کردند؛ به عبارتی دیگر، این فرآیند شامل بررسی اثر انگشت شیمیایی منحصر به فردی است که از نور ساطع شده توسط ستاره حاصل می‌شود. برای انجام این کار، پژوهشگران طیف‌ها را با مدلی از توانایی دید رنگی انسان مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند تا تعیین کنند انسان این ستاره‌ها را چگونه می‌بیند.

تحقیقات نشان داد که کوتوله‌های سفیدی که از کربن غنی هستند، طیف رنگی بنفش یا صورتی را بروز می‌دهند؛ در حالی که آن‌هایی که در خود بقایای سیارک‌ها یا دنباله‌دارها دارند، به طور معمول، زردتر به نظر می‌رسند. همچنین، کوتوله‌های سفید که رنگ‌های فیروزه‌ای یا آبی کم‌رنگ دارند، زمانی ایجاد می‌شوند که مولکول‌های هیدروژن و هلیوم در جو متراکم این ستاره‌ها با یکدیگر برخورد کنند.

هالندز بیان کرد: «مقدار کمی از سدیم در جو این کوتوله سفید بخش نارنجی طیف نوری را جذب می‌کند و در نتیجه، نور سبز و شبح‌مانند باقی می‌ماند.» او همچنین افزود که این ستاره سبز «به شکل چیزی شگفت‌انگیز از دنیای داستان‌های علمی تخیلی است».

علاوه بر این، پژوهشگران به شناسایی ستاره‌ای پرداختند که احتمالا سرخ‌ترین نمونه‌ای است که تا به حال کشف شده است. این کوتوله سفید که WD J1011+2845 نام دارد، در حدود ۴۸ سال نوری از سیاره زمین جای دارد.

وجود کربن در این ستاره سرخ به سطح نزدیک‌تر است، به این دلیل که جریان‌های همرفتی قوی، این عنصر را از لایه‌های زیرین به سمت سطح منتقل می‌کند. کربن موجود در نزدیکی سطح بر نور ستاره تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود که ستاره درخششی صورتی با ته‌رنگی سالمونی و عمیق پیدا کند.

بر اساس نتایج، از میان ۱۵۱ کوتوله سفید مورد بررسی در این تحقیق که در فاصله حداکثر ۶۵ سال نوری از زمین قرار داشتند، تقریباً از هر ۳۰ کوتوله یکی رنگی غیر از سفید دارد. این یافته می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که در سراسر کیهان، بقایای ستاره‌ای با رنگ‌های متنوع بسیار بیشتری از آنچه که تاکنون تصور می‌شده، پراکنده‌اند.

این مطالعه در تاریخ ۱۵ اکتبر در مجله RAS Techniques and Instruments به چاپ رسید.