تاریخ در مسیر زمان – ۲۲ مهر؛ نگاهی دوباره به دو جنگ تاریخی که به دیوار صوتی رسیدند

بعضی از مرزها بر روی نقشه‌ها قابل شناسایی نیستند. یکی از این مرزها در سرعت صوت مستتر است، دیگری در عمق ژنوم و مرزی دیگر میان خورشید و آن چه که کیلومترها زیر سطح زمین منتظر است.

داستان‌های امروزی از افرادی حکایت می‌کنند که برای کشف دنیای جدید فراتر از چنین مرزهایی، دوربین، هواپیمای موشکی، مخزن ماده‌ی پاک‌کننده و یا حتی بدن خود را به ابزارهای آزمایش تبدیل کردند.

این تصویر سیاه‌وسفیدی با کیفیت پایین تنها برای حدود ۷ دقیقه به طول انجامید. با این حال، والتر شیرا، دان آیزلی و والتر کانینگهام توانستند برای نخستین بار بینندگان آمریکایی را به‌صورت زنده به داخل یک فضاپیمای سرنشین‌دار ببرند. دوربین تقریباً ۲ کیلوگرمی Apollo 7، تا حدودی قبل از پرواز، به‌طور قطعی انتخاب نشده بود، زیرا مدیران ناسا نگران بودند که پخش تلویزیونی ممکن است توجه خدمه را از آزمایشات حیاتی منحرف کند.

پنجاه و هشت سال پیش، نخستین قسمت از مجموعه‌ی هفت برنامه‌ی زنده‌ی این ماموریت نشان داد که ارتباط تصویری می‌تواند به بخشی جدایی‌ناپذیر از عملیات فضایی بدل شود و نه تنها در خدمت سرگرمی. آپولو ۷ در طول ۱۰ روز و ۲۰ ساعت، ۱۶۳ بار به دور زمین چرخید و سامانه‌ی فرماندهی و خدماتی را مورد آزمایش قرار داد. موفقیت این پرواز، مبنای تصمیمات جسورانه‌تر ناسا برای ارسال Apollo 8 به مدار ماه را فراهم کرد. پخش‌های 4K امروزی از فضا، دنباله‌ای از همان تصاویر لرزان و کم‌کیفیت آن روزگار به شمار می‌آید.

کریگ ونتر، دانشمند آمریکایی در حوزه‌ی ژنتیک، جزء پژوهشگرانی بود که رقابت علمی را با تمام وجود دنبال می‌کرد. او که در سال ۱۹۴۶ در سالت‌لیک‌سیتی متولد شد، در سال ۱۹۹۵ به همراه گروه خود، توالی کامل DNA باکتری هموفیلوس آنفلوانزا را منتشر کرد. این باکتری تقریباً ۱٫۸ میلیون جفت باز در ژنوم خود دارد.

ونتر از روش «شات‌گان کل‌ژنوم» استفاده می‌کرد؛ متدی که در آن DNA به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شد، هر بخش به‌صورت جداگانه خوانده می‌شد و سپس کامپیوترها با کنار هم گذاشتن این بخش‌ها، توالی کامل ژنوم را بازسازی می‌کردند. این روش به یکی از ابزارهای کلیدی در رقابت برای رمزگشایی ژنوم انسان تبدیل شد.

به‌منظور رقابت با پروژه‌ی عمومی ژنوم انسان، ونتر شرکت سلرا ژنومیکس (Celera Genomics) را تأسیس کرد. هدف هر دو گروه، رمزگشایی حدود ۳٫۱ میلیارد جفت باز DNA انسان بود؛ اما تفاوت اصلی صرفاً بر سر سرعت نبود، بلکه مسأله این بود که اطلاعات ژنتیکی انسان در دسترس عموم قرار گیرد یا یک شرکت خصوصی حق انحصار آن را به دست آورد. این موضوع به یکی از مباحث کلیدی در این رقابت تبدیل شد.

در سال ۲۰۰۰، سلرا و پروژه‌ی عمومی ژنوم انسان به‌طور همزمان پیش‌نویس‌های ژنوم انسان را اعلام کردند. بخش عمده‌ای از داده‌های شرکت سلرا نیز از DNA خود ونتر به‌دست آمده بود. در نهایت، ژنوم شخصی او در سال ۲۰۰۷ منتشر گردید.

ونتر در سال ۲۰۱۰ بار دیگر خبرساز شد؛ زمانی که تیمش موفق به ایجاد سلولی با ژنوم ساخته‌شده در آزمایشگاه شد. این دستاورد، گام مثبتی در زمینه‌ی زیست‌شناسی مصنوعی بود و نشان داد که دانشمندان می‌توانند علاوه بر خواندن اطلاعات ژنتیکی موجودات زنده، نسخه‌ای از این اطلاعات را نیز بسازند.

برای مشاهده خورشید همیشه نیازی نیست به آسمان نگاه کرد. ریموند دیویس جونیور آشکارساز خود را در عمق ۱٫۵ کیلومتری زیر زمین، در معدن هومستیک داکوتای جنوبی قرار داد. مخزن ۳۹۰ هزار لیتری او با ماده‌ای پاک‌کننده‌ی غنی از کلر پر شده بود تا برخوردهای نادر نوترینوهای خورشیدی تعدادی اتم رادیواکتیو آرگون را تولید کنند.

آزمایش‌های بعدی نشان دادند که نوترینوها در حین حرکت میان انواع مختلف نوسان می‌کنند و آشکارساز دیویس قادر به مشاهده همه‌ی انواع نبود. سهم او در بنیان‌گذاری نجوم نوترینویی، در سال ۲۰۰۲ با دریافت جایزه‌ی نوبل فیزیک به رسمیت شناخته شد.

دو دنده‌ی شکسته می‌توانست ماموریت را قبل از برخاستن مختل کند. چاک ییگر آسیب خود را پنهان کرد و با کمک تکه‌ای از دسته‌ی جارو، دریچه‌ی بل X-1 را بست. این هواپیما پس از رهاسازی از بوئینگ B-29، در ارتفاع تقریباً ۱۲ هزار و ۸۰۰ متری شتاب گرفت و به سرعت ۱۱۲۷ کیلومتر بر ساعت، معادل با ماخ ۱.۰۶، رسید.

در نهمین پرواز موتوردار X-1، ۷۹ سال پیش، عبور کنترل‌شده از سرعت صوت اتفاق افتاد. سکان افقی قابل تنظیم به ییگر اجازه می‌داد تا آشفتگی جریان هوا نزدیک ماخ یک را مهار کند، مشکلی که قبلاً کنترل پرواز را به خطر می‌انداخت.

فاصله‌ی بین رهاسازی تا فرود فقط ۱۴ دقیقه بود، اما اطلاعات به‌دست آمده از این پرواز طراحی هواپیماهای فراصوت و برنامه‌های هواپیماهای آزمایشی X را به شکل قابل توجهی تغییر داد. مسیر تحقیق تولید شده از آن، بعداً به فناوری‌های نیازمند برای پروازهای فضایی پیوند خورد.

عکاسی در گذشته به صفحات شیشه‌ای سنگین، مواد شیمیایی و مهارت‌های تخصصی نیاز داشت. جورج ایستمن راهی ساده‌تر برای عکاسان فراهم آورد. دو گواهی ثبت اختراع تحت شماره‌های ۳۰۶۴۷۰ و ۳۰۶۵۹۴، فناوری فیلم انعطاف‌پذیر او و ویلیام واکر را مورد پوشش قرار می‌داد. ماده‌ی حساس به نور بر روی کاغذ قرار می‌گرفت و پس از ظهور، لایه‌ی کاغذی برای مشاهده تصویر کنار زده می‌شد.

فیلم رول‌شونده بعدها بخش عظیمی از محتوای دوربین‌های سینمایی را تأمین کرد و پایه‌گذار منطق ثبت مداوم تصویر شد؛ منطقی که حتی حسگرهای دیجیتال و دوربین‌های گوشی‌های همراه نیز میراث‌دار آن به شمار می‌آیند.

زیر پای فلیکس بومگارتنر، زمین به‌نظر می‌رسید که از ارتفاع ۳۸۹۶۹٫۴ متری دچار انحنا شده است. او از کپسول ردبول استراتوس بیرون آمد و بدنش را به یک پرتابه تبدیل کرد. سرعت سقوط آزاد او به ۱۳۵۷٫۶ کیلومتر بر ساعت رسید و بومگارتنر حدود ۳۰ ثانیه سریع‌تر از صوت حرکت کرد؛ بدون نیاز به موتور، بال یا وسیله‌ای دیگر.

داده‌های جمع‌آوری شده از لباس فشار، خروج اضطراری و واکنش‌های بدن در شرایط سقوط فراصوت، ارزش‌هایی فراتر از صرف نمایش داشتند. این پرش با فاصله‌ای ۶۵ ساله از پرواز ییگر انجام شد و دو داستان از دیوار صوتی را به هم متصل کرد.