خورشید به اوج خود رسید؛ طولانیترین فوران رادیویی تاریخ به مدت ۱۹ روز ادامه یافت
با بهکارگیری یک روش تحلیلی نوین بر روی دادههای مأموریت استریو، پژوهشگران موفق به شناسایی دقیق منبع فورانها شدند. نتایج بدست آمده نشان میدهد که این امواج از یک ساختار مغناطیسی عظیم در جو خارجی خورشید که به آن جریانهای کلاهخودی گفته میشود، نشأت میگیرند.
جریانهای کلاهخودی یکی از بزرگترین ساختارهای مغناطیسی در تاج خورشید تلقی میشوند که جو داغ و رقیق بیرونی این ستاره را تشکیل میدهند. این ساختارها معمولاً در هنگام خورشیدگرفتگی کامل به صورت نواحی کشیده و با شکل V در اطراف خورشید نمایان میشوند. خطوط میدان مغناطیسی این نواحی از سطح خورشید برجسته شده و تا فواصل بسیار دور در فضا گسترش مییابند.
محققان بر این باورند که همین ساختار مغناطیسی تأثیر عمدهای در افزایش غیرمعمول مدت زمان فوران رادیویی داشته است.
تحقیقات نشان میدهد که در بازهای کوتاه، سه رویداد خروج جرم از تاج خورشید از یک نقطه مشخص در سطح خورشید به وقوع پیوسته است. خروج جرم از تاج خورشیدی یکی از قدرتمندترین انواع فورانهای خورشیدی محسوب میشود که در آن میلیاردها تن پلاسما و میدان مغناطیسی با سرعت بسیار بالا به سمت فضای میانسیارهای پرتاب میشود.
به نظر میرسد این سه فوران متوالی به عنوان عاملی برای تأمین انرژی ساختار مغناطیسی عمل کرده، که در نتیجه الکترونهای پر انرژی مدت زمان بیشتری در میدانهای مغناطیسی محبوس شده و به تولید امواج رادیویی ادامه دادهاند. این فرآیند سبب شد که فوران رادیویی به مراتب بیشتر از حالت عادی دوام آورد.
درک علل پایداری طولانی مدت چنین فورانهایی تنها یک کنجکاوی علمی نیست، بلکه ارتباط مستقیمی با پیشبینی «آبوهوای فضایی» دارد. آبوهوای فضایی به مجموعه پدیدههایی اطلاق میشود که به واسطه فعالیت خورشید ایجاد میشوند و میتوانند تأثیرات قابل توجهی بر محیط فضایی پیرامون زمین و فناوریهای وابسته داشته باشند.
پژوهشگران در تلاشاند تا بفهمند چرا برخی فورانهای رادیویی تنها برای چند ساعت یا چند روز طول میکشند، در حالیکه برخی دیگر ممکن است هفتهها ادامه یابند. پاسخ به این سوال میتواند به شناسایی دقیقتر نواحی خطرناک در سطح خورشید و پیشبینی طوفانهای خورشیدی کمک نماید.
هرچه که دانشمندان درک بهتری از رفتار این ساختارهای مغناطیسی پیدا کنند، توانایی آنان در حفاظت از ماهوارهها، فضانوردان، سیستمهای ناوبری، ارتباطات ماهوارهای و زیرساختهای حیاتی زمین نیز ارتقاء خواهد یافت.
این تحقیق در نشریه The Astrophysical Journal Letters منتشر شده است.
