قطع برق، کارگران ترک محل کردند/ شهرک‌های صنعتی در سکوت به سر می‌برند

در شهرک صنعتی چهاردانگه، واقع در حوالی جاده ساوه، در دوشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها برق قطع می‌شود. زمان قطعی برق از ساعت 8 صبح تا 8 عصر و گاهی حتی تا 12 شب به طول می‌انجامد. قبل‌تر، این قطعی برق سه روز در هفته برقرار بود. خط‌های بزرگ انتقال برق از کنار شهرک عبور می‌کند. در ابتدای و انتهای شهرک بیشتر کارگاه‌ها در حوزه صنایع چوب فعالیت دارند، در حالی که در میانه، صنایع فلزی مانند تراشکاری قرار دارند. در اطراف خیابان ماهر و میدان مرکزی شهرک که دارای درختان زیادی است، می‌توان چند سوپرمارکت و بنگاه املاک را مشاهده کرد. در میانه هفته، شهرک زیر آفتاب سوزان تابستان تقریباً تعطیل است، اما تعدادی از کارگاه‌ها همچنان باز هستند.

رئوف، صاحب این سوله، می‌گوید: «چند سال پیش یک ژنراتور برق بزرگ خریداری کردم که با موتور گازوئیلی کامیون ولوو کار می‌کند و 250 آمپر قدرت دارد. مصرف کارخانه من 120 آمپر است. وقتی برق قطع می‌شود، به سوله‌های اطراف نیز برق رسانی می‌کنیم و به‌طور مشترک از یک ژنراتور استفاده می‌کنیم.» موتور برق‌های سنگین سه فاز قیمت بالایی دارند و سوخت گازوئیل هم مستلزم مراقبت و هزینه‌بر است. استفاده از این دستگاه‌ها نیازمند سیم‌کشی جدید و نصب دستگاه «استابلایزر» است. هرچه فشار بیشتری به موتور بیاید، میزان مصرف گازوئیل نیز افزایش می‌یابد. صاحب سوله می‌افزاید: «بسیاری از کارفرمایان به ملیت کارگران اهمیت نمی‌دهند و تنها به دنبال افرادی ماهر و دلسوز هستند که کار را به درستی انجام دهند.» تنها تعداد اندکی از کارگران افغانستانی که در این شهرک تردد دارند، «مجاز» هستند و مدرک شناسایی معتبر دارند. از یکی از کارگران ایرانی حاضر در شهرک سهند درباره وضعیت درآمد و حضور کارگران افغانستانی سؤال می‌کنیم. او پاسخ می‌دهد: «کارفرمایانی که از کارگران افغانستانی استفاده می‌کنند، معمولاً آنها را پنهان می‌کنند. برخی از آنها چند ماه است که از کارخانه خارج نشده‌اند تا از شناسایی دور بمانند.» محمد هم اشاره می‌کند که حقوق او 24 میلیون تومان در ماه است، اما اخراج کارگران افغانستانی تاثیری بر بهبود شرایط اشتغال نداشته است؛ زیرا قطعی برق و مسائل دیگر به حدی کارخانه‌ها را معطل کرده که اصلا «کار» وجود ندارد.