از هشدار تا برکناری؛ سوءاستفاده مخفیانه از هوش مصنوعی، موقعیت یک رئیس دانشگاه را به خطر انداخت

معاون علمی دانشگاه دارتموث پس از انتشار یک مقاله‌ی پژوهشی درباره‌ی ابزارهای شناسایی متون تولید شده توسط ماشین، که بخش عمده‌ای از آن از طریق مدل‌های هوش مصنوعی ایجاد شده، از سمت خود کناره‌گیری کرد. این رخداد در حالی اتفاق می‌افتد که او پیشتر به جامعه‌ی دانشگاهی در مورد مشکلات ناشی از تقلب با استفاده از هوش مصنوعی هشدار داده بود.

طبق گزارش واشنگتن پست، شلن در مقاله‌اش با عنوان «چه کسی این را نوشته است؟» به دفاع از ترکیبی از قضاوت انسانی و قابلیت‌های محاسباتی الگوریتم‌ها پرداخته و تأکید کرده است که تفکیک میان نگارش انسانی و ماشینی به دو حالت صفر و یک، نادرست است. با وجود توضيحات شفافی که درباره‌ی روش کار ارائه شده بود، استعفای او نشان‌دهنده‌ی حساسیت عمیق نهادهای آکادمیک نسبت به حدود مجاز استفاده از مدل‌های زبانی است.

سیان لیا بَیلاک، رئیس دانشگاه دارتموث، اظهار داشت: «هر یک از ما دیدگاه خاص خود را درباره‌ی چگونگی و زمان بهره‌برداری از هوش مصنوعی در زمینه‌های کاری و زندگی داریم. علاوه بر این، در خط مقدم نگه‌داشتن دارتموث در عرصه‌ی هوش مصنوعی، ناگزیر است که امور را در بسترهایی سیال و متغیر هدایت کنیم. بنابراین، به عنوان رهبران این مجموعه، برای ما بسیار مهم است که خودمان نمونه‌ای از شفافیت و قضاوت انسانی را برای دانشجویان و پژوهشگران‌مان به نمایش بگذاریم.»

در مقاله‌ی علمی منتشر شده، شلن جزئیاتی از استفاده از مدل‌های مختلف را تشریح کرده و خاطرنشان ساخته است که برای ارزیابی امکان شناسایی دقیق متون تولیدی، این موضوع را با مدل‌های پیشرفته مطرح کرده است. او در تبیین روش تحقیق خود بیان می‌کند که مدل‌ها بخش‌هایی از نسخه‌های اولیه و منابع مرتبط را پیشنهاد کرده‌اند، اما انتخاب نهایی در مورد ساختار و دقت فرمول‌ها از سوی خودش اتخاذ گردیده است.

او برای ویرایش زبانی متن بازنویسی‌شده از مدل GPT-5.6 Sol بهره گرفت و پیش از ارسال مقاله به نشریه، اثر را به دو سیستم GPT-5.6 Pro و آنتروپیک Claude Fable 5.1 سپرد تا اشکالات احتمالی داوران را شناسایی کند. با این وجود، نویسنده به این ابزارها به‌عنوان «همکار نویسنده» تن نداد و بر این نکته تأکید کرد که میان مشارکت در کار و جایگاه نویسندگی تفاوتی معنادار وجود دارد.

شلن تأکید می‌کند: «فراخواندن [مقاله] به‌عنوان هم‌نویس، موجب سردرگمی می‌شود. ابزارهای فناوری مدت‌هاست که در ارائه‌ی کمک‌های کلیدی نقش داشته‌اند، بدون اینکه به نویسنده تبدیل شوند… نکته این است که نرم‌افزار هیچ کمکی نکرده است؛ مشارکت و نویسندگی، دو مقوله‌ی متفاوت محسوب می‌شوند.»