بومیان کهن آمریکا در طول حیات خود با تغییرات شدید اقلیمی مواجه بوده‌اند
تحقیقات تازه‌ای نشان می‌دهند که تعدادی از نخستین انسان‌هایی که در آمریکای شمالی سکونت کرده بودند، در اوج آخرین دوره یخبندان، با تغییرات آب‌وهوایی شدید مواجه شدند.
محققان در این مطالعه به تحلیل گرده‌های گیاهی باستانی محبوس در صخره‌های پارک ملی وایت سندز واقع در نیومکزیکو پرداخته و به منطقه‌ای با یک محوطه باستان‌شناسی بی‌نظیر مراجعه کردند که به عنوان محل نگهداری از قدیمی‌ترین ردپاهای انسانی در قاره آمریکا در نظر گرفته می‌شود.
پیش‌تر، پژوهشگران قدمت ردپاهای پارک ملی وایت سندز را بین ۲۱ تا ۲۳ هزار سال تخمین‌زده بودند؛ اما این نظریه هنوز به‌طور کامل مورد توافق تمامی دانشمندان نیست، چراکه سن آنها به‌طور قابل توجهی از سایر محوطه‌های باستانی مرتبط با بومیان قاره آمریکا بیشتر به نظر می‌رسد.
بر اساس گزارش لایوساینس، نتایج مطالعات جدید نشان می‌دهد که انسان‌ها پس از افزایش دما همچنان به زندگی در وایت سندز ادامه می‌دادند. در همین راستا، آنها شاهد تغییرات شدید در چشم‌انداز منطقه در سردترین بخش آخرین عصر یخبندان بودند؛ دورانی که تحت عنوان «آخرین بیشینه یخچالی» مشخص می‌شود و حدود ۲۶٬۵۰۰ تا ۱۹ هزار سال پیش به وقوع پیوست.
کاتلین اسپرینگر، زمین‌شناس پژوهشی از سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده و یکی از نویسندگان این مطالعه، در بیانیه‌ای اظهار داشت: «شگفت‌انگیز است که انسان‌های اولیه شاهد محیطی بودند که به‌سرعت در حال تغییر بود و این تحولات در طول حیات یک انسان قابل مشاهده بود؛ این نکته واقعاً جای تأمل دارد.»
سکنه وایت سندز در کنار حیوانات برجسته عصر یخبندان، همچون ماموت‌ها و تنبل‌های زمینی غول‌پیکر، در حال جابجایی بودند
ردپاهای وایت سندز نشان می‌دهد که ساکنان آسیا بسیار زودتر از آنچه دانشمندان پیش از این تصور کرده بودند، از طریق ناحیه اطراف تنگه برینگ به قاره آمریکا وارد شده‌اند. این کشف نتایج فرضیه‌ای قدیمی را که بیان می‌کند انسان‌ها حدود ۱۳ هزاره پیش به این قاره رسیده‌اند، به چالش می‌کشد. اگر چه برخی از دانشمندان روش‌های به‌کار رفته برای تعیین سن ردپاها را زیر سؤال برده‌اند، شواهد فزاینده حاکی از آن است که این ردپاها واقعاً تقریباً ۲۳ هزار سال قدمت دارند.
وایت سندز شامل ردپاهایی از دوره‌های زمانی متعدد است؛ از جمله، ردپاهایی از فردی مراقب همراه با یک کودک خردسال که ۱۰ هزار سال پیش در این ناحیه فعال بودند. انسان‌ها به‌مدت هزاران سال در این چشم‌انداز نیومکزیکو تردد می‌کردند و در کنار نمایندگان حیوانات برتر عصر یخبندان، از جمله ماموت‌ها و تنبل‌های زمینی غول‌پیکر، جابجا می‌شدند.
علاوه بر ردپاهای باستانی، پژوهشگران در وایت سندز شواهدی از کشیده‌شدن اجسامی مشابه سورتمه را پیدا کردند. این آثار گواهی از نوعی وسیله حمل‌ونقل به نام «تراوا» هستند؛ چارچوبی چوبی که از دو تیرک تشکیل شده و احتمالاً انسان‌ها برای انتقال بار از آن بهره می‌بردند.
گروه پژوهشی در این مطالعه جدید، با آنالیز گرده‌های باستانی به شناخت نوع گیاهانی که به مدت هزاران سال در این ناحیه رشد کرده‌اند، نائل آمد. نمونه‌های سنگی این سایت همچنین شامل موم‌های برگ گیاهان، لیپیدهای غشایی باکتری‌ها و سایر مولکول‌های آلی بودند که به پژوهشگران در فهم بهتر شرایط محیط زیست آن دوران یاری رساندند.
نتایج تجزیه‌وتحلیل‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که حدود ۲۴٬۲۰۰ سال پیش، در وایت سندز دریاچه‌ای وسیع وجود داشته و کوه‌های اطراف آن مملو از درختان مخروطی از جمله کاج، نراد و صنوبر بوده است. با این حال، در طول دو هزار سال بعد، دما افزایش یافته، دریاچه کاهش حجم پیدا کرده و درختان مخروطی جای خود را به درختان بلوط و گیاهان درمنه داده‌اند.
سالری رینولدز، دیرین‌انسان‌شناس دانشگاه بورنموث در بریتانیا و یکی دیگر از نویسندگان این تحقیق، در بیانیه‌ای بیان کرد: «در تمام این دوره‌های تغییری، مردم به‌طور مداوم به این ناحیه سر می‌زدند و در آن سکنی گزیدند. رسوباتی که نگهدارنده ردپاهای آنها هستند، نمایانگر دگرگونی‌های محیط زندگی‌شان در طول عمر یک انسان به‌طور بارز است.»
پژوهشگران معتقدند که انسان‌ها در ادوار مختلف به وایت سندز بازمی‌گشتند تا از تغییرات اقلیمی بهره‌برداری کنند. به عنوان مثال، کوچک شدن دریاچه ممکن بود به افزایش تراکم جانوران و گیاهان در مناطق باقی‌مانده منجر شود و دسترسی به منابع تغذیه را تسهیل کند. هرچند ردپاها سمت‌وسوی حضور انسان‌ها را در این ناحیه ثبت کرده‌اند، اطلاعات کمتری در مورد رفتارهای آنها در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهند.
رینولدز تصریح کرد: «ردپاها از زندگی انسان‌هایی که بیشتر از ۲۰ هزار سال پیش در آنجا زندگی می‌کردند، تصویری لحظه‌ای ارائه می‌دهند؛ اما این ردپاها فیلم مداوم زندگی آنها نیستند. آنها تصاویری مجزا هستند که لحظاتی را به نمایش می‌گذارند که در آنها انسان، گل‌ولای، آب و حوادث غیرقابل پیش‌بینی در کنار هم قرار می‌گیرند.»
یافته‌های این پژوهشگران در تاریخ ۱۴ اکتبر در مجله Science Advances منتشر شد.
