پیامدهای خطرناک پروژههای نفتی؛ سالانه ۵۰۰ تن میکروپلاستیک به دریای شمال وارد میشود
لولههای بزرگ و قوی، معمولاً پس از پایان عملیات در بستر دریا باقی میمانند. برخی از این لولهها دارای پوششی از ترکیب پلیمر زغالسنگ، تار و اپکسی (CTE) هستند و در زیر اجزای بتنی قرار میگیرند. در مقابل، نوع دیگری از لولهها بدون پوشش بتنی وجود دارند که با یک پلیمر به نام اپکسی متصل به همجوشی (FBE) پوشانده شدهاند.
لولههای بزرگ و قوی، معمولاً پس از پایان عملیات در بستر دریا باقی میمانند
برای انجام یک بررسی عمیقتر، محققان با استفاده از دادههای سازمان انتقال دریای شمال بریتانیا، یک پایگاه داده شامل تمامی لولهها و خطوط ارتباطی نصبشده در این منطقه را ایجاد کردند. این دادهها شامل اطلاعاتی درباره ابعاد لولهها، جنس و نوع پوشش پلاستیکی و همچنین وضعیت آنها از نظر رهاشدگی یا خارجشدن از محل بودند.
در مرحله بعد، پژوهشگران نمونههای واقعی پلاستیک از لولههای شرکت شل (Shell UK Ltd) موجود در میدان نفتی برنت، که نزدیک جزایر شتلند واقع شده است، مورد بررسی قرار دادند. این لولهها ۲۲ سال در بستر دریا باقیمانده و در سال ۲۰۲۴ از آن خارج گردیدند.
تصویربرداری با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی، ترکها و شکستگیهایی را در بخشهایی از پلاستیک که بهطور مستقیم در معرض محیط اقیانوس قرار داشتند، آشکار کرد. آسیبهای مشاهده شده، نتیجه سالها فرسایش ناشی از ماسههای درشت، جریانهای آبی و فعالیت موجودات زندهای بود که بر روی لولهها زندگی میکردند. نمونههایی که زیر پوشش بتنی قرار داشتند، آسیب کمتری را متحمل شده بودند، اما گذر زمان بر روی آنها نیز اثرگذار بوده است.
