آیا فصل رهبری پتروشیمی‌ها به سر رسیده است؟
طبق گزارش نبض بورس، صنعت پتروشیمی در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از گروه‌های کلیدی و پیشتاز در بازار شناخته می‌شد و حالا با کاهش تمایل سرمایه‌گذاران مواجه است. عوامل متعددی چون افت سودآوری و سیاست‌های داخلی بر این تمایل تأثیر گذاشته‌اند؛ اما ریسک‌های سیاسی، مسائل ژئوپلیتیک و احتمال اختلال در صادرات، سبب شده تا سرمایه‌گذاران از مشارکت در این صنعت دور شوند.
آسیب‌هایی که بخشی از شرکت‌های پتروشیمی در جنگ رمضان متحمل شدند و نگرانی از وقوع مجدد جنگ، به‌علاوه محاصره دریایی، باعث شده که سرمایه‌گذاران به سمت صنایعی بروند که به‌اعتقاد آنها در برابر شرایط جنگی، مقاومت بیشتری دارند.
علت کاهش تمایل به صنایع پتروشیمی چیست؟
جواد فلاحیان، تحلیل‌گر بازار سرمایه عنوان کرد: کاهش علاقه به سهام پتروشیمی دلایل مختلفی دارد. بخشی از این عوامل به عملکرد داخلی و وضعیت سودآوری شرکت‌ها مربوط می‌شود، در حالی که بخش عمده‌تری به ریسک‌های ژئوپلیتیک، منطقه‌ای و سیستماتیک وابسته است؛ ریسک‌هایی که در حال حاضر بر کل بازار سرمایه و به‌ویژه صنعت پتروشیمی سایه افکنده‌اند.
او توضیح داد: برای بررسی جامع‌تر باید گفت که برخی از شرکت‌های پتروشیمی در مسیر جنگ اخیر آسیب دیده‌اند. بنابراین، این نگرانی در بازار مطرح است که در صورت ادامه جنگ یا احتمال شروع دوباره تنش‌ها، این شرکت‌ها ممکن است با خطرات بیشتری مواجه شوند.
این کارشناس بازار سرمایه افزود: به همین خاطر، نگرش سرمایه‌گذاران نسبت به صنعت پتروشیمی تغییر کرده است. آنها در حال حاضر بیشتر به سمت سهم‌هایی می‌روند که تصور می‌کنند در صورت بروز درگیری یا تنش‌های نظامی، آسیب‌پذیری کمتری خواهند داشت. با این حال، باید توجه داشت که هیچ صنعتی به طور کامل از عواقب جنگ و تنش‌های منطقه‌ای مصون نیست، اما با توجه به وقایع جنگ ۴۰روزه و آسیب‌دیدن بعضی پتروشیمی‌ها، نگرانی‌ها نسبت به این صنعت همچنان باقی مانده است.
تأثیر محاصره دریایی بر جذابیت سهام پتروشیمی
فلاحیان خاطرنشان کرد: یکی از مسائل مهم دیگر، بحث محدودیت‌ها یا محاصره دریایی است. طبیعی است که بخش زیادی از محصولات پتروشیمی به بازارهای خارجی صادر می‌شود. این موضوع به‌ویژه برای تولیدکنندگان متانول اهمیت بالایی دارد؛ زیرا بیشترین تولید این محصولات جنبه صادراتی دارد.
او تشریح کرد: همچنین پتروشیمی‌هایی که به تولید پلی‌اتیلن‌های سبک و سنگین می‌پردازند و همچنین شرکت‌های فعالی که در حوزه اوره و آمونیاک کار می‌کنند، بخشی از محصولات خود را به بازارهای خارجی عرضه می‌کنند؛ بنابراین، هر گونه اختلال یا سختی در روند صادرات، می‌تواند تأثیر منفی بر میزان فروش و سودآوری آنها داشته باشد.
این کارشناس بازار سرمایه تصریح کرد: در حال حاضر، این نگرش در بازار رایج شده است که برخی پتروشیمی‌ها به دلیل چالش‌های احتمالی در صادرات، نمی‌توانند همانند گذشته سودهای چشمگیری به دست آورند. چنین موضوعی موجب شده تا سرمایه‌گذاران به سمت سهم‌هایی رو بیاورند که به‌نظرشان در برابر محدودیت‌های دریایی و ریسک‌های ناشی از جنگ، آسیب‌پذیری کمتری دارند.
آیا پتروشیمی‌ها ارزش دارند؟
فلاحیان در ادامه به این نکته اشاره کرد: در حال حاضر، نسبت قیمت به درآمد یا P/E گروه پتروشیمی در حدود ۶ تا ۷ واحد قرار دارد. البته، باید به تفاوت‌های سال مالی شرکت‌ها نیز توجه کرد. برای نمونه، شرکت‌هایی نظیر پتروشیمی پردیس و پتروشیمی تخت‌جمشید سال مالی منتهی به ۳۱ شهریور دارند، در حالی که برخی دیگر از شرکت‌ها سال مالی خود را به ۲۹ اسفند خاتمه می‌دهند.
او افزود: با توجه به عملکرد شرکت‌هایی که سال مالی آنها در ۲۹ اسفند به پایان می‌رسد، به‌نظر می‌رسد نسبت قیمت به درآمد پیش‌بینی شده یا Forward P/E آنها نیز تقریباً در همان حدود ۶ واحد قرار گیرد.
این کارشناس بازار سرمایه تأکید کرد: در عین حال، در بازار سهم‌هایی وجود دارند که نسبت P/E آنها کمتر از ۴ واحد است و نسبت P/E پیش‌بینی شده آنها حتی به اعداد ۲ واحد نزدیک می‌شود؛ بنابراین، در شرایط کنونی، مقایسه میان ریسک و بازده موجب شده تا سرمایه‌گذاران به سمت سهم‌هایی حرکت کنند که نسبت‌های ارزش‌گذاری پایین‌تری دارند.
او خاطرنشان کرد: در شرایط فعلی، ترکیبی از ریسک‌های ژئوپلیتیک، احتمال بروز اختلال در صادرات، نگرانی از آسیب به تأسیسات و همچنین بالاتر بودن نسبت‌های ارزش‌گذاری نسبت به برخی سهم‌های بازار، باعث افزایش ریسک سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی شده است.
فلاحیان در نهایت بیان کرد: تمامی این عوامل موجب کاهش تمایل سرمایه‌گذاران به این صنعت شده است، به‌طرزی که برعکس سال‌های گذشته، سهام پتروشیمی‌ها دیگر به‌عنوان موضوعاتی مورد توجه بازار و لیدرهای اصلی قرار ندارند.
