شهرکی که روی سقف کارخانه بوئینگ ساخته شد
شرکت بوئینگ در این بازی تنها نبود و کارخانه لاکهید در بربنک و داگلاس در سانتا مونیکا هم زیر دکورهایی مشابه رفتند. در سانتا مونیکا، طرح چنان خوب از آب درآمد که خلبان‌های خودی گیج می‌شدند و گاهی راهشان را به فرودگاه‌های دیگر کج می‌کردند! گویا این شهرک‌ها بیش از هر کس، خودی‌ها را فریب دادند.
پایان شهری که هرگز ساکنی نداشت
سیاتلی‌ها راز شهرک را تا تابستان ۱۹۴۵ نگه داشتند. ۱۹ ژوئن همان سال، بوئینگ برای نخستین‌بار ماجرا را رسماً اعلام کرد و کارکنان در خیابان‌های ساختگی جلوی دوربین عکاس‌ها و فیلم‌برداران خبری ژست گرفتند؛ یعنی شهرک تازه وقتی جنگ رو به پایان بود، تماشاگرش را پیدا کرد.
در سال ۱۹۴۶ مهندسان ارتش کار جمع‌آوری را به سرانجام رساندند. بنا به اسناد بوئینگ، نزدیک به ۳۵ هزار مترمربع خیابان ساختگی و بیش از هشت هزار مترمربع خانه و پیاده‌روی بتنی باید برداشته می‌شد و پوشش‌های استتاری باندها را هم باید پاک می‌کردند.
جان استوارت دتلی در سیاتل ماند و سال‌ها به‌عنوان معمار و چهره فرهنگی شهر کار کرد؛ ازدواجش با ورونیکا لیک در ۱۹۴۳ به جدایی رسیده بود. عمر کارخانه هم بیش از دکورش طول کشید. B-29، B-47، B-52 و نخستین بوئینگ‌های ۷۳۷ از همین مجموعه آمدند، اما ساختمان کم‌کم کارایی‌اش را از دست داد.
دسامبر ۲۰۱۱ کارخانه شماره دو تخریب شد تا راه برای پاک‌سازی محیط‌زیستی و احیای زیستگاه‌های رود دووامیش باز شود. طبق اعلام بوئینگ، حدود ۸۵ درصد مصالحش بازیافت یا دوباره به کار گرفته شد.
امروز نه شهرک سر جایش مانده و نه کارخانه. تنها عکس‌ها باقی مانده‌اند؛ خانه‌هایی کوچک، خیابان‌هایی بی‌ساکن و درختانی از سیم و پر مرغ بر فراز یکی از بزرگ‌ترین مراکز تولید بمب‌افکن آمریکا. محله‌ای که برای فریب خلبان‌های دشمن ساخته شد و جنگ پیش از رسیدن حتی یک مهاجم به آسمانش به پایان رسید.
