اینک کشف یک دوزیست دریازاد؛ موجودی باستانی که برخلاف سایر اقوام خود هرگز قدم بر زمین نگذارد
پژوهشگران به این نکته اشاره می‌کنند: «احتمال اینکه این دو موجود بیش از ۳۰ کیلومتر جابجا شده باشند و همچنان ساختار کلی اسکلت خود را در وضعیت تقریباً سالم حفظ کنند، بسیار کم است؛ زیرا اندام‌ها معمولاً نخستین عناصر جدا شده از لاشه‌های مهره‌داران در دریا محسوب می‌شوند.»
موتانی همچنین بیان می‌کند: «لاشه‌ها در محیط دریا معمولاً خشک می‌شوند و پیش از گم شدن اندام‌های خود، سختی را تجربه می‌کنند مگر اینکه بلافاصله به کف دریا فروروند. با این حال، در این جانوران حتی انگشتان نیز باقی مانده‌اند؛ بنابراین به احتمال بسیار زیاد، مرگ آن‌ها در همان نزدیکی جایی رخ داده که در آن زندگی می‌کردند.»
تحلیل نسبت ایزوتوپ‌های استرانسیم در استخوان‌های فسیل‌ها نیز شواهد بیشتری به نفع زندگی دریایی آن‌ها نشان داد. استرانسیم عنصری کم‌یاب است که در استخوان موجودات زنده تجمع می‌یابد. نسبت ایزوتوپ‌های 87Sr و 86Sr در محیط‌های خشکی از مکانی به مکان دیگر متفاوت است، در حالی که آب اقیانوس‌ها به طور تقریباً یکسان دارای امضای ایزوتوپی می‌باشد.
تحقیقات نشان داد که استرانسیم یافت‌شده در استخوان‌ها با آب دریاهای دوره تریاس همخوانی دارد، نه با سنگ‌های حاوی فسیل‌ها. بر اساس اظهارات پژوهشگران، محتمل‌ترین دلیل این موضوع این است که این جانوران در طول حیات خود آب دریا را مصرف کرده‌اند.
کامل‌ترین فسیل شناسایی‌شده حداقل ۷۳٫۷ سانتی‌متر طول دارد، اگرچه قسمت‌هایی از مهره‌های دم آن محفوظ نمانده است. موتانی خاطرنشان می‌کند که از لحاظ وزن، این جانور به احتمال زیاد با سمندرهای غول‌پیکر قابل مقایسه است، اما بر خلاف بدن کشیده سمندرها، ساختار بدنی آن کوتاه، عریض و تنومند بوده است. پژوهشگران معتقدند که بدن پهن و سنگین، اندام‌های ضعیف و زره ضخیم گروتوراکس سبب می‌شد که حرکت آن در خشکی بسیار دشوار باشد؛ حتی اگر هنوز به خشکی بازمی‌گشت.
نتایج این تحقیق در نشریه Nature Ecology & Evolution منتشر شده است.
