فسیل‌های ۱۵۰ میلیون ساله پرده از راز اولین پروازهای خطرناک نوزادان پتروسورها برداشتند
یافته‌های جدید فسیلی، حقایق شگفت‌انگیزی را در مورد نوزادان پتروسور، این خزندگان بالدار پیشاتاریخی، روشن می‌سازد که نشان می‌دهد این جانداران به احتمال زیاد تنها چند روز پس از خروج از تخم‌گذاری، امکان پرواز را به دست می‌آورده‌اند. اما این توانایی زودرس، هزینه‌های سنگینی را به دنبال داشت. دو فسیل تازه کشف شده در آلمان، داستان غم‌انگیز این خزندگان جوان را بازگو می‌کند، که به علت طوفان‌های شدید، بال‌هایشان دچار شکستگی می‌شده و در تالاب‌های باستانی سقوط می‌کردند.
بر اساس گزارش نیوساینتیست، کشف فسیل‌های نوزاد پتروسور که حاصل تحقیقات دیوید آنوین و رابرت اسمیت از دانشگاه لستر در بریتانیا می‌باشد، به یک نزاع دیرینه میان دیرینه‌شناسان پایان می‌دهد. مشخص شده که نوزادان پتروسور ساختار بالی مشابه بالغ‌ها را داشته و ویژگی‌ها و قابلیت‌های آیرودینامیکی لازم برای پرواز را دارا بوده‌اند. با این حال، دیرینه‌شناسان مدتی طولانی در مورد اینکه آیا این جوجه‌ها واقعاً به پرواز در می‌آمدند یا خیر، در تردید بودند.
نوزادان پتروسور بلافاصله پس از دچار شدن به شکستگی بال، از بین رفته‌اند
در محوطه باستانی زولنهوفن واقع در آلمان، صدها فسیل متعلق به پتروسورها در لایه‌های سنگ‌آهک مدفون شده‌اند. آنوین و اسمیت در حین بررسی این فسیل‌ها با به‌کارگیری نور فرابنفش، متوجه شکستگی‌های مشابه در استخوان‌های دو نوزاد پتروسور از گونه پتروداکتیلوس آنتیکوس (Pterodactylus antiquus) شدند. این آسیب‌ها که هیچ نشانه‌ای از بهبود در آن‌ها دیده نمی‌شود، نشان‌دهنده این واقعیت است که این موجودات بلافاصله پس از آسیب‌دیدگی بال، جان خود را از دست داده‌اند.
دو فسیل کشف شده که با فاصله‌ای حدود دو میلیون سال از هم می‌زیسته‌اند، تقریباً ۱۵۰ میلیون سال پیش در ناحیه‌ای که امروزه به‌عنوان جنوب آلمان شناخته می‌شود، زندگی می‌کردند. در آن برهه، این منطقه به صورت مجمع‌الجزایری با تالاب‌های آب‌شور به شمار می‌رفت که در معرض طوفان‌های شدید استوایی قرار داشت. پژوهشگران بر این باورند که این آسیب‌ها شباهت زیادی به صدمات ناشی از «فشار بال‌های بیش‌ازحد» دارند که در پرندگان و خفاش‌های کنونی هنگام پرواز در طوفان‌های دریایی مشهود می‌گردد.
