لپتاپی که سر جلسه قد میکشد
همه کسانی که با لپتاپ کار میکنند، این تناقض را میشناسند: دستگاه ۱۴ اینچی برای حملونقل دلنشین است، اما وقتی چند پنجره، جدول، مرورگر و پیامرسان همزمان باز میشوند، نفس کم میآورد. صفحه ۱۶ یا ۱۷ اینچی این مشکل را کمتر میکند، ولی همانجا کیف سنگینتر میشود و میز کوچک کافه یا قطار دیگر جای راحتی نیست. ThinkBook Project Swan لنوو تلاشی است برای حل همین گره. این محصول هنوز یک مفهوم است، اما ایدهاش ساده و قابل لمس است: لپتاپی که در راه همان ۱۴ اینچ باقی میماند و وقتی به فضای بیشتری نیاز دارید، نمایشگرش به صورت افقی باز میشود و به ۱۷ اینچ میرسد.
برخلاف بعضی نمایشگرهای انعطافپذیر که از بالا قد میکشند، Swan پهنتر میشود. نمایشگر OLED انعطافپذیر در حالت بسته ۱۴ اینچ با وضوح ۲۲۵۸ در ۱۶۷۲ پیکسل است و در حالت باز به صفحه ۱۷ اینچی با وضوح ۲۸۵۰ در ۱۶۷۲ پیکسل تبدیل میشود. این تغییر جهت اهمیت دارد. افزایش افقی برای کارهای معمول اداری و رسانهای طبیعیتر است: کنار هم گذاشتن دو سند، باز کردن تایملاین، دیدن جدول و یادداشت، یا تماشای ویدئو روی نسبت تصویر ۱۶ به ۹، بیآنکه صفحه بیش از حد بلند و عجیب شود.
لنوو پیش از این هم با نمایشگرهای رولشونده بازی کرده است. ThinkBook Plus Gen 6 که از حالت عمودی بزرگ میشد، نشان داد فناوری میتواند از مرحله نمایشگاه عبور کند و به محصول واقعی برسد. اما Project Swan مسیر محافظهکارانهتری را انتخاب کرده؛ ظاهراً بهجای آنکه عجیبترین فرم ممکن را بسازد، دنبال چیزی است که بتوان تصورش کرد روی میز کار روزمره قرار میگیرد. همین خویشتنداری شاید بزرگترین امتیاز آن باشد. فناوریهای انعطافپذیر وقتی ارزش دارند که کاربر بتواند فراموش کند با یک فناوری خاص کار میکند.
در حالت باز، Swan نه به یک نمایشگر فوقعریض غولآسا، بلکه به لپتاپی با سطح کاری نزدیک به مدلهای بزرگ تبدیل میشود. این تفاوت شاید روی کاغذ کم به نظر برسد، اما برای کسی که هر روز میان دو پنجره جابهجا میشود، سه اینچ اضافه فقط عدد نیست. فضای بیشتر یعنی لازم نیست مدام پنجرهها را کوچک کند، ستونهای جدول را بپیچاند یا برای دیدن جزئیات یک تصویر بزرگنمایی کند. هدف لنوو از این مفهوم دقیقاً همین است: بهجای آنکه کاربر یک لپتاپ و یک مانیتور قابلحمل داشته باشد، یک نمایشگر متغیر در اختیار بگیرد.
بدنه دستگاه در حالت کلی ۱۷.۹ میلیمتر ضخامت و حدود ۱.۶ کیلوگرم وزن دارد. برای لپتاپی که میتواند به ۱۷ اینچ برسد، این اعداد قابل توجهاند؛ هرچند در مقایسه با یک ۱۴ اینچی سنتی، ضخامت و وزن اضافی حس خواهد شد. منتقدانی که نمونه نزدیک به نهایی را دیدهاند گفتهاند Swan از بسیاری نمونههای مفهومی محکمتر و کاملتر به نظر میرسد. این نشانه خوبی است، اما هنوز نباید فراموش کرد که نمایشگاه بهترین جا برای دیدن یک مکانیسم نو است، نه بهترین جا برای سنجیدن دوام آن بعد از هزاران بار باز و بسته شدن.
موضوع دوام، مهمترین سؤال درباره هر لپتاپ رولشونده است. در Swan، بخش اضافه نمایشگر و موتور در درِ لپتاپ قرار گرفته است. نتیجه آن است که در، سنگینتر از حالت عادی میشود و زاویه بازشدنش هم ممکن است محدودتر باشد. لولای کوچکتر باید در بلندمدت وزن اضافه را نگه دارد و در عین حال لرزش صفحه را کنترل کند. روی نمایشگرهای انعطافپذیر معمولاً رد یا موج محل چرخش دیده میشود؛ در مشاهده اولیه گفته شده این موج وجود دارد اما در استفاده معمول خیلی زود از توجه خارج میشود. این جمله امیدوارکننده است، ولی باید در برابر خط و خش، فشار ناخواسته و تغییر شکل در گذر زمان آزموده شود.
لنوو Project Swan را با تراشه Intel Lunar Lake نشان داده است. در صورت عرضه تجاری، منطقی است که از نسل تازهتر سیلیکون اینتل استفاده کند؛ چون فاصله میان نمونه مفهومی و بازار میتواند طولانی باشد. تمرکز روی لپتاپهای دارای توان پردازش محلی هم یکی از دلایل علاقه برندها به طراحیهای تازه است. هنگامی که کاربران برای تصویر، ویدئو، داده و ابزارهای هوشمند به فضای بیشتری نیاز دارند، صفحه بزرگتر فقط یک گزینه لوکس نیست؛ بخشی از تجربه نرمافزارهای جدید است.
با وجود این، Swan بهخوبی نشان میدهد که چرا قیمت مسئلهای تعیینکننده خواهد بود. مدلهای رولشونده قبلی لنوو ارزان نبودهاند؛ ThinkBook Plus Gen 6 با قیمت اولیه حدود ۳۵۰۰ دلار عرضه شد. حتی اگر طراحی افقی Swan سادهتر باشد، نمایشگر OLED انعطافپذیر، موتور، لولا و کنترلر اختصاصی، هزینهای هستند که در لپتاپ عادی وجود ندارند. در دورهای که قیمت حافظه و قطعات هم تحت فشار است، تبدیل چنین مفهومی به محصولی که خارج از بازار بسیار محدود خریدار داشته باشد، کار آسانی نیست.
از زاویه دیگری هم باید به Swan نگاه کرد. بسیاری از کاربران امروز برای جبران محدودیت صفحه لپتاپ، یک مانیتور دوم، تبلت یا نمایشگر قابلحمل میخرند. این راهحلها کار میکنند، اما به کابل، آداپتور و سطح میز نیاز دارند. لپتاپ رولشونده هزینه را از لوازم جانبی به خود دستگاه منتقل میکند. برای عدهای این انتخاب بهتر است، برای عدهای نه. کسی که بیشتر در یک دفتر ثابت کار میکند، شاید مانیتور جداگانه با قیمت کمتر را ترجیح دهد. اما برای فردی که مدام میان جلسه، خانه، دفتر و سفر در رفتوآمد است، نمایشگری که خودش باز میشود میتواند ارزش متفاوتی داشته باشد.
طراحان باید به جز مکانیسم بازشدن، تجربههای کوچکتر را هم حل کنند. آیا لپتاپ وقتی صفحه باز است روی میز تعادل دارد؟ آیا نور و بازتاب OLED در محیط روشن آزاردهنده نیست؟ آیا موتور با صدای کم کار میکند؟ آیا نرمافزار ویندوز بهخوبی تغییر لحظهای وضوح و چینش پنجرهها را مدیریت میکند؟ اینها همان چیزهایی هستند که سرنوشت محصول را تعیین میکنند. فناوری انعطافپذیر فقط وقتی پذیرفته میشود که نیاز به فکرکردن درباره فناوری را کم کند.
Project Swan هنوز قول فروش نیست، اما یک نشانه است. نشانهای از اینکه شرکتها دیگر نمایشگر انعطافپذیر را فقط برای تلفنهای تاشو تصور نمیکنند. در لپتاپ، مسئله مهمتر از «واو» اولیه است: آیا میتوانیم بدون بزرگکردن دائمی کیف، سطح کاری بزرگتری داشته باشیم؟ Swan جواب قطعی ندارد، ولی پرسش درستی مطرح میکند. اگر لنوو بتواند قیمت، وزن، دوام و تجربه نرمافزاری را همزمان کنترل کند، این قو شاید از سالن نمایشگاه راهش را به میزهای کار واقعی باز کند.
منبع: The Verge
