دو میلیارد و هشتصد میلیون نفر بیرون از جام جهانی؛ چرا چین و هند در فوتبال ناکاماند؟
سونیل چتری در ژوئن ۲۰۲۴ از فوتبال ملی کناره گرفت. او نزدیک به دو دهه برای هند بازی کرد و بیش از هر بازیکن دیگری برای تیم ملی کشورش گل زد. خداحافظیاش باید فرصتی برای آغاز نسل بعد دیده میشد؛ لحظهای که مهاجم جوانتری پیراهن او را میگرفت و تیم بدون قهرمان قدیمیاش جلو میرفت.
مربی هند مجبور شد کاپیتان سابق را بعد از بازنشستگی به تیم ملی برگرداند
ولی ۹ ماه بعد، سرمربی هند از او خواست برگردد. چتری هم بازگشت و در نخستین بازی دوباره گل زد. هند مالدیو را سه بر صفر شکست داد و پس از ۴۸۹ روز طعم پیروزی را چشید.
تحلیلگران میپرسیدند چرا ساختار فوتبال هند در تمام این سالها جانشینی برای بهترین مهاجم کشور پرورش نداده است و برای عبور از یک دوره دشوار، مطمئنترین راه را در بازگرداندن همان قهرمان همیشگی میبیند؟
کریستیانو رونالدو و لیونل مسی نیز سالهای زیادی برای تیمهای ملیشان بازی کردند؛ اما پرتغال و آرژانتین در همان مدت دهها بازیکن شاغل در لیگهای بزرگ ساختند و حضور ستارهی قدیمی مانع ظهور نسل تازه نشد.
دروازههای بسته؛ بنبست پاسپورتها و میانبرهای تقلبی
در فوتبال امروز، تیم ملی لزوماً در داخل مرزهای جغرافیایی یک کشور ساخته نمیشود. به گزارش فایننشالتایمز بیش از ۷۲ درصد بازیکنان حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶، در باشگاههایی خارج از کشور تیم ملیشان بازی میکردند و نزدیک به یکچهارم آنها در کشوری دیگر متولد شده بودند!
بسیاری از بازیکنان در آکادمیهای مجهز اروپا رشد میکنند، هر هفته در رقابتی سطح بالا به میدان میروند و سپس برای سرزمین پدر یا مادرش بازی میکنند. راز موفقیت کشورهای کوچکی مثل کیپورد و کوراسائو از همین استراتژی ناشی میشود.
روبرتو لوپس، مدافع تیم، در دوبلین از پدری اهل کیپورد و مادری ایرلندی به دنیا آمد و فوتبال را در سیستم ایرلند آموخت. کیپورد بهجای آنکه محل تولدش را مانعی برای حضور او در تیم ملی بداند، پیوند خانوادگیاش را به فرصت تبدیل کرد؛ پس چرا چین و هند که بزرگترین جوامع دیاسپورا را در سراسر جهان دارند، از پتانسیلهای بازیکنانشان استفاده نمیکند؟
