بازیابی حیات دریایی خلیج مکزیک پس از حادثه نفتی سال ۲۰۱۰ هنوز به پایان نرسیده است
بیش از ده سال از حادثه‌ی نشت نفت در خلیج مکزیک می‌گذرد و با این حال، اثرات ویرانگر این واقعه همچنان در ژرفای دریا مشهود است. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که جمعیت برخی از موجودات دریایی از زمان انفجار سکوی نفتی دیپ‌واتر هورایزن در سال ۲۰۱۰ به طرز قابل توجهی به میزان ۶۰ درصد کاهش یافته و حتی پس از گذشت ۱۳ سال به حالت اولیه خود بازنگشته است.
انفجار سکوی نفتی تحت مدیریت شرکت بی‌پی در سال ۲۰۱۰ موجب از دست رفتن جان ۱۱ کارگر و نشت حدود پنج میلیون بشکه نفت به دریا شد. گروه‌های امدادی با تزریق مواد شیمیایی پراکنده‌ساز در عمق ۱۵۰۰ متری آب تلاش کردند تا نفت را به قطرات ریزی تبدیل کنند. این اقدام ممکن است به کاهش آسیب به موجودات سطحی کمک کرده باشد، اما در عوض، جانوران اعماق دریا را بیشتر در معرض آلودگی قرار داده است.
محققان ضمن بررسی تغییرات در جمعیت گونه‌های دریایی در «ناحیه‌ی گرگ‌ومیش» اقیانوس، که زیستگاه انواع ماهی‌ها، سخت‌پوستان و سایر موجودات دریایی است، به این نتایج دست یافتند. در این مقطع زمانی، جمعیت ماهی‌ها به میزان ۶۳٫۵ درصد، سخت‌پوستان به ۶۲ درصد و موجودات مانند ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها نیز حدود ۵۹٫۷ درصد کاهش پیدا کرد.
پس از فاجعه‌ی نشت نفت شرکت بی‌پی، جمعیت ماهی‌ها به میزان ۶۳٫۵ درصد، سخت‌پوستان به ۶۲ درصد و موجوداتی از قبیل ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها حدود ۵۹٫۷ درصد کاهش یافت
مطالعات نشان می‌دهد که جمعیت ماهی‌ها بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ چیزی حدود ۶۳٫۵ درصد و سخت‌پوستان حدود ۶۲ درصد کاهش پیدا کرده و همچنین، جانورانی مانند ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها حدود ۵۹٫۷ درصد افت جمعیت داشته‌اند. به‌علاوه، جمعیت کریل‌ها که منبع غذایی اساسی نهنگ‌ها هستند، با یک کاهش ۷۲ درصدی مواجه شده است.
طبق گزارش ان‌بی‌سی‌نیوز، نمونه‌برداری‌ها تا سال ۲۰۲۳ ادامه داشت اما هیچ نشانه‌ای از بهبودی پایدار مشاهده نشد. تریسی ساتن، نویسنده‌ی اصلی این تحقیق، عنوان کرده است که عواملی نظیر دمای آب، سطح اکسیژن و منابع غذایی توانایی توجیه این تغییرات را ندارند. به همین دلیل، نشت نفت به‌عنوان اصلی‌ترین عامل شناخته شده است، هرچند که هنوز رابطه‌ی علت و معلولی آن به‌طور قطعی اثبات نشده است.
یکی از نکات نگران‌کننده، کاهش چشمگیر جمعیت فانوس‌ماهیان است، این موجودات که در عمق آب‌ها به مدت روز زندگی می‌کنند و شب‌ها برای تغذیه بالاتر می‌آیند. آن‌ها غذای اصلی جانوران بزرگ‌تری همچون ماهی تن، اره‌ماهی و نهنگ‌ها به شمار می‌روند و کاهش تعدادشان می‌تواند زنجیره‌ی غذایی را به خطر بیندازد.
همچنین، محققان از وجود ترکیبات سمی نفت در تخم‌ها و بافت برخی از ماهی‌های اعماق دریا خبر داده‌اند که این مسأله احتمال انتقال اثرات آلودگی به نسل‌های آینده را مطرح می‌کند. تحقیقی مجزا که در سال ۲۰۲۴ انجام شده نیز کاهش حداکثر ۸۳ درصدی جمعیت نهنگ‌ها و دلفین‌ها در خلیج مکزیک را پی‌گیری کرده است.
دانشمندان نسبت به این موضوع هشدار می‌دهند که مواد پراکنده‌ساز نفت، با وجود کاهش آلودگی سطح آب، ممکن است جانوران ساکن در لایه‌های عمیق‌تر را بیشتر در معرض ذرات نفت قرار دهد. البته تأثیر مستقیم این مواد بر روی افت جمعیت کماکان مبهم باقی مانده است. ساتن تأکید می‌کند: «اعماق دریا بسیار شکننده‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کردیم.»
یافته‌های این تحقیق همچنین نگرانی‌هایی پیرامون عواقب بلندمدت فعالیت‌هایی نظیر حفاری نفت و استخراج مواد معدنی از کف اقیانوس را به وجود آورده است؛ آسیب‌هایی که به احتمال زیاد برای سال‌ها از دید انسان پنهان خواهند ماند.
این پژوهش در ژورنال PNAS منتشر شده است.
