اینفلوئنسر مشهور حوزه سلامت ادعا می‌کند که به مدت ۲۵۰ روز است آب رادیواکتیو مصرف می‌کند
در سال ۲۰۲۶، در زمانی که خطرات مرتبط با پرتوگیری و مصرف مواد رادیواکتیو به وضوح شناخته شده‌است، یک اینفلوئنسر در زمینه سلامت ادعا کرده که به مدت بیش از ۲۵۰ روز در حال نوشیدن آب رادیواکتیو است.
این موضوع به حساب کاربری اینستاگرامی cultivateelevate و شخص مت روسکه که صاحب آن است، مرتبط می‌شود. او به طور ظاهری از یک ظرف قدیمی به نام رِویگِیتور (رنگ‌آورنده) بهره می‌برد؛ محصولی متعلق به دهه ۱۹۲۰ که برای ایجاد «آب رادیواکتیو» طراحی شده بود.
آگاهی از خطرات پرتوزایی تقریباً همزمان با کشف آن آغاز گردید. در سال ۱۸۹۵، ویلهلم رونتگن اشعه ایکس را کشف کرد و زمان زیادی نگذشته بود که دانشمندان به این واقعیت پی بردند که قرارگیری در معرض تابش می‌تواند به بافت‌های بدن آسیب برساند.
یک سال بعد، آنری بکرل در حین مطالعه روی نمک‌های اورانیوم متوجه شد که این مواد حتی بدون نور خورشید نیز تابش تولید می‌کنند. تحقیقاتی که بکرل انجام داد و سپس ماری و پیر کوری آن را پی‌گیری کردند، اساس‌نامه‌ای برای درک رادیواکتیویته را تشکیل دادند.
با این حال، در سال‌های ابتدایی هنوز از خطرات دقیق این پدیده شناخت کاملی وجود نداشت. پیر کوری با آگاهانه معرض قرار دادن بازوی خود به مدت چند ساعت با رادیوم، به آسیب‌هایی شبیه سوختگی دچار شد که ماه‌ها فرایند ترمیم آن به طول انجامید. بکرل نیز پس از حمل یک لوله حاوی نمک رادیوم در جیب خود به سوختگی مشابهی دچار گردید.
به مرور زمان، روشن شد که اثرات پرتوگیری صرفاً به سوختگی ختم نمی‌شود و قرارگرفتن در معرض مواد رادیواکتیو می‌تواند خطر ابتلا به سرطان و آسیب‌های جدی به بافت‌ها را افزایش دهد.
رویگیتور، محصولی از دهه ۱۹۲۰ بود که با استفاده از سنگ معدن اورانیوم، رادون را به آب منتقل می‌کرد
پیش از آنکه خطرات طولانی‌مدت پرتوگیری به‌طور کامل کشف شوند، شرکت‌های گوناگونی اقدام به عرضه محصولاتی همچون خمیردندان‌های رادیواکتیو و محصولاتی کردند که ادعا می‌نمودند قرارگیری در کیسه‌های سیگار، مصرف آن را «سلامت‌تر» خواهد کرد. نمونه‌های متنوعی از این محصولات در نیمه اول قرن بیستم به فروش می‌رسیدند.
یکی از شناخته‌شده‌ترین مصادیق، داستان «دختران رادیوم» است. این کارگران که با رنگ‌های حاوی رادیوم عقربه‌های ساعت‌های تابان را رنگ‌آمیزی می‌کردند، بسیاری از آن‌ها بعدها دچار آسیب‌های جدی استخوانی، از دست‌دادن دندان و تخریب فک شدند.
یکی از مثال‌های مشهور دیگر، نوشیدنی به نام رادیتور است که حاوی ایزوتوپ‌های رادیوم-۲۲۶ و رادیوم-۲۲۸ بود. ایبن بایرز، کارآفرین آمریکایی، مدتی از این نوشیدنی استفاده کرد و در نهایت با تخریب شدید استخوان و فک مواجه شد.
ظاهراً محصولی که روسکه از آن بهره می‌برد، رویگیتور نامیده می‌شود؛ ظرفی سرامیکی که در دهه ۱۹۲۰ معرفی شد و هدف آن تولید آب حاوی مواد پرتوزا بود. داخل این ظرف از ماده‌ای متخلخل ساخته‌شده که حاوی سنگ معدن اورانیوم‌است. با قرار گرفتن آب درون ظرف، رادون تولید شده از واپاشی رادیوم واقع در سنگ معدن به آب منتقل می‌شد. غلظت رادون در آبی که با این ظرف‌ها تولید می‌شد می‌توانست از چند صد تا چند صدهزار پیکوکوری به ازای هر لیتر متفاوت باشد.
یک تحقیق در سال ۲۰۱۰ از سوی مؤسسه ملی استانداردها و فناوری ایالات متحده نیز نشان داد که نمونه‌های قدیمی رویگیتور می‌توانند علاوه‌بر رادون، دارای مقادیر نگران‌کننده‌ای از آرسنیک و سرب نیز باشند.
مطالعات انجام شده بر روی نمونه‌های قدیمی این ظروف وجود مقادیر نگران‌کننده‌ای از آرسنیک و سرب را نیز نشان داده است
طبق اطلاعات منتشر شده در آی‌اف‌ال‌ساینس، حساب cultivateelevate تأکید کرده است که هشدارهای تاریخی در خصوص آب رادیواکتیو بخشی از توطئه‌ای برای پنهان‌سازی «فواید سلامتی» موجود در تابش به حساب می‌آید. این حساب در یکی از پست‌های خود ادعا کرده که آب رادیوم در دهه ۱۹۲۰ به‌عنوان درمانی برای بیماری‌ها به کار می‌رفته و محدودیت‌های ایجادشده برای استفاده از آن را به دلایل اقتصادی و فشارهای نظارتی مربوط دانسته است.
این ادعاها با شواهد پزشکی و تاریخی موجود در تعارض است. تاثیرات مضر تابش یون‌ساز بر بدن انسان برای دهه‌ها مستند شده‌اند و مصرف مواد حاوی رادیوم، رادون یا دیگر عناصر رادیواکتیو نه‌تنها یک روش درمانی، بلکه یک روش تقویتی نیز محسوب نمی‌شود.
روسکه همچنین نظرات شبه‌علمی دیگری را ترویج کرده است. او حتی به خیره‌شدن مستقیم به نور خورشید به عنوان یک روش برای تقویت قدرت بینایی نیز اشاره کرده که این کار می‌تواند به شبکیه چشم آسیب‌های جدی وارد کند.
ماجرای رویگیتور نکته‌ای را به یاد می‌آورد که قدیمی‌بودن یا رواج یک محصول، تضمینی برای ایمن بودن آن نیست. شواهد پزشکی در مورد خطرات مصرف مواد رادیواکتیو بیش از یک قرن قدمت دارند و توصیه‌های مربوط به سلامت این‌چنین موضوعاتی باید بر پایه منابع پزشکی معتبر و مقالات داوری‌شده بنا شود.
