اختلاف شدید در رابطه با یک معضل ریاضی؛ آیا اوپنایآی از تحقیقات محققان مخالف الهام گرفته است

شرکت اوپنایآی اظهارنظر کرده که با استفاده از هوش مصنوعی اختصاصی خود، به حل یکی از چالشهای پیچیده در ریاضیات، یعنی وجود و همواری معادلات ناویر-استوکس، پرداخته است؛ اما این ادعا بهسرعت با جنجالهایی در خصوص شیوهی دستیابی به این نتیجه و برخورد با محققان مستقل همراه شد.
تریستان باکمستر، ریاضیدان دانشگاه نیویورک، در بیان نظرات جدید خود، روایت متفاوتی از وقایع اخیر ارائه داده است.
باکمستر اشاره میکند که او و لِوِنت آلپوگه، ریاضیدان شاغل در آنتروپیک، به مدت تقریباً یک سال روی رویکرد خاصی برای مطالعه رفتار معادلات سیالات کار کردند. آنها از ایدههای مطرحشده توسط دیهگو کوردوبا و لوئیس مارتینز-زوروآ بهره بردند و با کمک مدلهای هوش مصنوعی، از جمله کلاد و کدکس، مسیر خود را به سمت معادلات پیچیدهتر بسط دادند.
اوردرافت اوپنایآی برای حل مسئله توسط هوش مصنوعی، نه تکرار یافتههای محققان
او توضیح میدهد که تا اواسط مرداد، موفق به کسب نتایج مرتبط با سه سیستم مربوط به این مسئله، از جمله معادلات اویلر سهبعدی، بهویژه پدیده «انفجار در زمان متناهی» شدند و نسخهی Lean آن را نیز بررسی کردند.
ماجرا به زمانی حساس تبدیل شد که باکمستر با اوپنایآی در ارتباط شد. او اظهار میکند که به خاطر انتشار شایعاتی راجع به پیشرفتهای شرکتهای هوش مصنوعی در زمینهی مسئلهی ناویر-استوکس، تصمیم گرفت قبل از افشای نتایج خود، با اوپنایآی صحبت کند.
طبق گفتهی او، چند روز پس از آن، سباستین بوبک از OpenAI در تماس با ایشان اعلام کرده که یک مدل داخلی این شرکت به اثباتی تقریباً ۱۰۰ صفحهای در مورد انفجار در زمان متناهی معادلات ناویر-استوکس با استفاده از “نیروی خارجی” دست یافته است.
باکمستر به عدم شفافیت اوپنایآی معترض است
آنچه باکمستر را نگران کرده، شیوهای است که به این نتیجه رسیدند. او اصرار دارد که این روش دقیقاً همان رویکرد تخصصیای بوده که خود او و آلپوگه به دنبال آن بودند؛ روشی که تعداد کمی بر روی آن کار میکردند. همچنین باکمستر ادعا میکند اوپنایآی در ابتدا به او پرامپتی نشان داده که به نظر میرسید مسئله بهتنهایی به مدل داده شده است؛ اما در ادامهی گفتگو، روشن شد که گروهی از پژوهشگران و مدلهای مختلف بر روی پروژه فعال بودهاند.
آیا اوپنایآی به پیشنویسها و جلسات خصوصی که باکمستر و آلپوگه طی ماهها در آنها بر روی این پروژه کار کردهاند دسترسی داشته است یا آیا مدلهایش از این دادهها برای آموزش خود استفاده کردهاند؟ باکمستر میگوید که پاسخ اوپنایآی این بود که مدل به دادههای کاربران دسترسی ندارد؛ اما هنگامی که بهطور خاص دربارهی استفاده از این دادهها در فرآیند آموزش سوال کرد، پاسخی روشن دریافت نکرد.
خود او نیز تأکید کرده که اطلاعی ندارد که آیا دادههایشان واقعاً در این زمینه مورد استفاده قرار گرفته یا خیر و همچنین به طور قطعی ادعا نکرده که چنین موضوعی حتماً پیش آمده است.
اختلاف حول نام نویسندگان
باکمستر مدعی است که اوپنایآی دو گزینه را در پیش روی او قرار داده است: در گزینه اول، باکمستر و آلپوگه ابتدا باید نتایج مربوط به اویلر را منتشر کنند و OpenAI روز بعد راهحل ناویر-استوکس را منتشر کند؛ در گزینه دوم نیز باکمستر به تنهایی باید مقاله مربوط به نتایج OpenAI را بنویسد، حال آنکه آلپوگه به دلیل فعالیتش در Anthropic از فهرست نویسندگان حذف خواهد شد.
باکمستر اعلام کرده که این پیشنهادات را نپذیرفته و هشدار داده است که اگر OpenAI اقدام به چنین مسیری کند، موضوع را عمومی خواهد کرد. او همچنین به جملاتی در مورد «خرابشدن اعتبار حرفهای» خود اشاره کرده است.
سباستین بوبک، روایت باکمستر را رد کرده و اظهار داشته که هرگز از آلپوگه نخواسته که نامش از مقاله خود حذف شود. وی توضیح میدهد که آنها در مورد امکان بازنویسی اثبات OpenAI با حضور باکمستر صحبت کردهاند و در این زمینه گفته بود که وجود یک عضو از آنتروپیک بهعنوان نویسندهی مقالهی OpenAI میتواند مشکلاتی ایجاد کند. بوبک همچنین به این نکته اشاره کرده که OpenAI از ابتدا با هدف همکاری و هماهنگی در انتشار نتایج به این مذاکرات وارد شده است.



