هواپیمایی که هر ثانیه ۴۰ بار توسط کامپیوتر مورد نجات قرار می‌گرفت

در دوران ۱۹۸۰، سازمان ناسا یک هواپیمای آزمایشی را به مرحله طراحی رساند که ظاهری غیرمعمول و شبه معیوب به نظر می‌رسید: بال‌های X-29 به جای اینکه به سمت عقب خم شوند، به سمت جلو خم شده بودند. با این حال، چیزی که این هواپیما را به جذابیت کشید، شیوه‌ی پرواز آن بود؛ X-29 به عمد به گونه‌ای طراحی شده بود که از نظر پایداری به شدت ناپایدار باشد و نمی‌توانست بدون دخالت کامپیوتر به صورت نرمال در آسمان پایدار بماند.

برای رفع این چالش، مهندسین یک سیستم کنترل پرواز دیجیتال موسوم به Fly-by-Wire ایجاد کردند که به‌طور مداوم وضعیت هواپیما، سرعت و متغیرهای دیگر پروازی را مورد ارزیابی قرار می‌داد و تا ۴۰ بار در هر ثانیه دستورات اصلاحی را به سطوح کنترلی ارسال می‌کرد.

اصلاحات به قدری سریع و بی‌وقفه صورت می‌گرفتند که خلبان واقعاً پروازی را هدایت می‌کرد که به‌طور طبیعی پایدار نبود. ناسا این وضعیت را به متعادل نگه‌داشتن یک چتر در سطح کف دست تشبیه می‌کند؛ در این حالت، دست باید به‌طور مداوم در حال حرکت باشد تا جسم دچار سقوط نشود.

پیچیدگی این سیستم به خاطر طراحی خاص بال‌های رو به جلو بود. این طراحی باعث می‌شد که جریان هوا روی بال‌ها به سمت قسمت ریشه بال حرکت کند و دُم بال با تأخیری در معرض واماندگی قرار گیرد؛ از این رو، X-29 توانایی کنترل بسیار مناسبی را در زوایای حمله‌ی بالا از خود نشان می‌داد.

براساس اظهارات ناسا، این هواپیما در حین آزمایش‌ها تا حدود ۴۵ درجه زاویه حمله قابلیت کنترل خوبی داشت و در برخی آزمایشات حتی در زاویه ۶۷ درجه نیز توانسته بود سطحی از کنترل‌پذیری را حفظ کند.