آیا سکونتگاههای فضایی آینده زندگی در کیهان را شکل میدهند؟ یک شرکت آمریکایی بهزودی به این سؤال پاسخ خواهد داد
به گزارش مکساسپیس، این شرکت تاریخ ۲۰۲۹ را بهعنوان زمان موقتی برای پرتاب زیستگاه وسیع بادشدنی در نظر گرفته است. هدف این پروژه، فراهم آوردن فضای بینظیر و قابل استفاده برای فضانوردانی است که در آینده نزدیک قرار است به جمع ساکنان مدار زمین بپیوندند.
با این حال، هنوز روشن نیست که آیا مکساسپیس قادر به تحقق این هدف بلندپروازانه خواهد بود یا خیر. این استارتاپ تنها یکی از چندین شرکتی است که در زمینه زیستگاههای بادی فضایی فعالیت میکند و مسیر پیشرو از حیث فنی و اقتصادی با چالشهای زیادی روبروست. اما چشمانداز ارائهشده، آیندهای بسیار وسیعتر و در واقع پتانسیل لوکستری را برای حضور انسان در مدار زمین به تصویر میکشد.
مکساسپیس سال ۲۰۲۹ را بهعنوان تاریخ موقتی برای آغاز به کار زیستگاه بزرگ بادی در نظر دارد
اهمیت این پروژه وقتی بیشتر حس میشود که در نظر بگیریم ایستگاه فضایی بینالمللی تنها حدود پنج سال دیگر فعالیت خواهد داشت. ناسا که ترجیح نمیدهد از آزمایشگاههای مداری بینصیب بماند، به بخش خصوصی مراجعه کرده و برنامهای را با عنوان مقاصد تجاری مدار پایین زمین (CLD) آغاز کرده است.
در طراحی ایستگاه تاندربرد، پنجرههای وسیع و گنبدی شکل لحاظ شدهاند که میتوانند امکان مشاهده مناظر گسترده و زیبای زمین و فضا را فراهم کنند. علاوه بر این، نمایشگرهای بزرگ طراحی شدهاند تا تصاویر زندهای از زمین و فضا را نمایش دهند، که بهعنوان ابزار سرگرمی و سامانههای ارتباطی عمل میکنند.
برای حفظ حریم خصوصی فضانوردان، در این زیستگاه، کپسولهای مجزایی نیز در نظر گرفته شده است. علاوه بر این، چیدمان داخلی ایستگاه قابلیت بازپیکربندی داشته و به فضانوردان این امکان را میدهد تا حتی حین مأموریت، فضاهای کاری و زیستی را با توجه به نیازها و ترجیحات خود تنظیم و شکلدهی کنند؛ ویژگی که شرکت آن را یکی از نقاط قوت اصلی این طرح به شمار میآورد. سلیم میان، مدیر اجرایی مکساسپیس، در مصاحبهای با اسپیسنیوز گفت:
کاملاً روشن بود که این فرصتی است برای ارائه پیشنهادی و نشان دادن اینکه ماژولها چگونه میتوانند واقعاً به سکونت انسان کمک کنند. برنامه CLD ما را ترغیب کرد تا بهطور استراتژیک مسیر توسعه پروژه را بررسی کنیم و دقیقاً همین کار را انجام دادیم.
با این حال، تحقق این طرح مفهومی به یک سازه عملیاتی، مسیر دشواری خواهد بود. مکساسپیس امید دارد که یک نسخه کوچکتر آزمایشی از این زیستگاه را زودتر از اوایل سال ۲۰۲۷ با همکاری اسپیسایکس به فضا پرتاب نماید.
یکی از آزمونهای کلیدی این پروژه، ارزیابی قابلیت ماژول در مقابل برخورد با میکرو شهابسنگها و زبالههای فضایی میباشد؛ مسئلهای حیاتی برای هر ساختاری که قصد دارد در فضای فشرده مداری زمین باقی بماند. اخیراً، چین بهدلیل آسیب دیدن یکی از فضاپیماهای متصل به ایستگاه فضاییاش، دو فضانورد را به فضا فرستاد تا صفحات حفاظتی را برای محافظت در برابر زبالههای فضایی نصب کنند.
با وجود چالشهای فنی فراوانی که هنوز باید بر آنها غلبه کرد، سلیم میان به اهداف بلندپروازانهتری چشم دوخته و بر این باور است که این زیستگاه قابلیت اصلاح و استفاده همچنین برای مأموریتهای ماه و مریخ را خواهد داشت. او تصریح کرد: «کاربردهای بسیار جالبی وجود دارند که در آنها به زیستگاهها، چه برای حضور انسان و چه بدون نیاز به آن، نیاز است. فکر میکنم دقیقاً در این حوزهها میتوانیم خودمان را متمایز کنیم.»
