چگونه بزرگترین یخچال جهان دچار آتشسوزی شد و پنجاه هزار نفر به تماشا ایستادند؟

اگر از شما سؤال شود که در بین ساختمانهای یک نمایشگاه وسیع، کدامیک آخرین جایی است که شعلههای آتش آن را در بر میگیرد، احتمالاً به ساختاری اشاره خواهید کرد که بهطور مداوم در حال یخسازی است. اما در تابستان ۱۸۹۳، شهر شیکاگو این فرضیه را به طرز غمانگیزی نادرست ثابت کرد.
خود را در میان جمعیت گسترده نمایشگاه جهانی شیکاگو تصور کنید. در بعدازظهر دهم ژوئیه، مانند هزاران نفر دیگر، به بالا نگاه میکنید و مردانی را مییابید که در اوج یک برج بلند در حال مبارزه با شعلهها هستند. آتشنشانان با تلاش بسیار به لبه سکوی باریک نزدیک نوک برج رسیدهاند و شیلنگها را به سمت گنبدی که دود از آن به هوا برمیخیزد نشانه رفتهاند، در حالی که جمعیت در پای برج برایشان دست میزنند.
ناگهان شعلهها از ناحیهای غیرمنتظره سر برمیآورند؛ حدود پانزده متر پایینتر از مردان، از دیواره برج. راه فرار بسته میشود و آنهایی که به امید خاموش کردن آتش بالا رفتهاند، اکنون خود به شدت نیاز به نجات دارند.
یک نفر به طناب چنگ میزند، دیگری به شلنگ. چند نفر به سطح بام ساختمانی در حدود ۲۴ متر پایینتر نظر میکنند. در این لحظه، یکی از مردان خود را به سمت پایین رها میکند.
چکیده مقاله: تابستان سال ۱۸۹۳ در شیکاگو، با برگزاری نمایشگاه جهانی خود به معرفی افقهای صنعت آینده پرداخت؛ اما در گوشهای از این شهر زیبا، بزرگترین یخچال جهان به یک دام مرگبار مبدل شد. آتشنشانان بهخاطر خاموش کردن یک آتش کوچک به بالای برج رفتند، غافل از اینکه شعلهها پایینتر از آنها راه فرارشان را مسدود کردهاند. سقوط مردان و فروپاشی برج، در برابر چشمان پنجاه هزار نفر به وقوع پیوست. این فاجعه هفده نفر را به کام مرگ کشاند، اما هیچکس عواقب آن را پاسخگو نشد و تنها مجسمه مسی کلمب از ساختمانی باقی ماند که قرار بود نماد آیندهاش باشد، اما در کمتر از ده هفته به خرابهای پر از دود تبدیل گردید.
در روز واقعه، ویلیام فلچر کینگ، رئیس کالج کرنل، در کنار توماس باربور برایان، یکی از چهرههای برجسته برگزاری نمایشگاه، کمی دورتر ایستاده بود. کینگ سالها بعد نوشت که آن روز هر دو با ترس و دلهره به برج نگریستند و هیچ راهی برای کمک به حال حاضرشان وجود نداشت.



