۱۶ روش بهتری که ایلان ماسک می‌توانست ۴۵۰ میلیون دلارش را به باد بدهد
همیشه می‌گویند وقتی بیش‌ازحد در شبکه‌های اجتماعی وقت می‌گذرانید، اطرافتان پر از افرادی می‌شود که مدام تاییدتان می‌کنند و شاید تشخیص ندهید بین تصورات شما و دنیای بیرون، چه فاصله‌ای وجود دارد. حالا اگر شبکه‌ی اجتماعی محبوبتان جایی باشد که قبلا توییتر نام داشت و بخش عمده‌ی ارتباطتان از همان‌جا بگذرد، احتمال دارد مثل ایلان ماسک ۵۰۰ میلیون دلار از سرمایه‌تان را در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا از دست بدهید.
ایلان ماسک به‌طور مشخص ۴۷ میلیون دلار را از طریق کمیته‌ای موسوم به America PAC، صرف تلاش برای شکست جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات ایالت تگزاس کرد، کسی که در نهایت کاندیدای محبوب او برای مجلس سنا یعنی کِن پکستون را با کسب ۵۵ درصد آرا شکست داد.
تالاریکو حتی نفوذ مالی ماسک را به محور اصلی تبلیغات انتخاباتی خودش تبدیل کرد و با شعار «تگزاس فروشی نیست» به میدان رفت.
اما ماسک چطور توانست اوضاع را تا این اندازه اشتباه پیش‌بینی کند؟ الیزابت لوپاتو گزارشگر ارشد ورج، مقصر اصلی را حباب شبکه‌ی اجتماعی ایکس می‌داند؛ جایی که بخش بزرگی از فعالان و اینفلوئنسرهای حوزه‌ی هوش مصنوعی حضور پررنگی دارند و آن‌قدر در بحث‌های عمیق‌شان غرق می‌شوند که دغدغه‌های مردم عادی را نمی‌بینند.
درحال‌حاضر، دست‌کم یک موضوع مهم و فراحزبی در آمریکا وجود دارد که دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان می‌توانند بر سر آن توافق کنند؛ اینکه مردم حسابی از دست دیتاسنترها کفری شده‌اند.
مخالفت با ساخت دیتاسنترها راهی برای ابراز نارضایتی گسترده‌تر از صنعت فناوری محسوب می‌شود. به‌ویژه با توجه به مدل تنظیم مقررات فناوری در ماه‌های اخیر و سیل بی‌پایان هشدارهایی که شرکت‌های هوش مصنوعی درباره‌ی آینده‌ی مشاغل و زندگی انسان‌ها روانه‌ی جامعه می‌کنند.
ایلان ماسک همیشه طرف‌داران سرسختی دارد و به همان نسبت مخالفانی سرسخت‌تر؛ هرچند مخالفانش هم منکر نمی‌شوند که دستاوردهای اسپیس‌ایکس و نورالینک دنیای فناوری را گام‌ها به جلو می‌برد. ولی پس از انتخابات میان‌دوره‌ای و شکست هزینه‌ی سنگین ایلان ماسک، مردم در مورد اینکه «ثروتمندترین مرد جهان چطور می‌توانست با همین پول شادی بیشتری برای خودش بخرد»، شوخی‌های زیادی می‌کنند.
مجله‌ی ورج در گزارشی طنز، فهرست مواردی را عنوان می‌کند که اگر ایلان ماسک با پولش می‌خرید، دست‌کم بازدهی بیشتری نصیبش می‌شد و شاید می‌توانست چند مورد از آن‌ها را بعدا گران‌تر بفروشد، یا اگر هم سودی در کار نبود حداقل از هیجان خریدی تازه کمی کیف می‌کرد.
