چگونه گیمرهای نابینا به بازی‌های ویدیویی می‌پردازند؟ از استریت فایتر تا تجربه رانندگی در پیست

در بازی فورزا، سیستم به‌کارگیری کمک‌رانندگی برای نابینایان به‌جای استفاده از دستورات کلامی نظیر «بپیچ به چپ»، از صداهای فضایی استفاده می‌کند تا اطلاعات مسیر را منتقل کند و با توجه به فاصله‌ی خودرو از خط مسابقه، صدای رانندگی را به چپ یا راست تنظیم می‌کند. در نزدیکی لبه‌ی پیست، تکرار برخی از صداها با سرعت بیشتری پخش می‌شود تا به راننده کمک کند قبل از افتادن به شنزار کنار جاده اقدام لازم را انجام دهد.

نخستین تجربه‌ی کول با این فناوری او را به شدت متعجب کرد و از خود پرسید: «صبر کن… آیا واقعاً این دارد اتفاق می‌افتد؟ آیا من واقعاً اکنون در حال رانندگی هستم؟» اعضای تیم به او اطمینان دادند که کنترل خودرو در دستان او است. او پس از آن در مسابقه‌ای با رقبای هوش مصنوعی مقام اول را به‌دست آورد.

زنده‌یاد برندون کول که در طراحی قابلیت‌های دسترس‌پذیری بازی‌های The Last of Us نیز نقش داشت، به توسعه‌ی بازی‌هایی پرداخته است که به افراد نابینا این امکان را می‌دهد که فراتر از نقش شنونده باشند و خود در فرآیند بازی تصمیم‌گیری کنند و اقدام کنند. به گفته‌ی او، بسیاری از نابینایان به عشق ماشین، تجربه‌ی رانندگی را نخستین بار در فورزا کشف کردند.

شاید تا اینجا به این فکر کرده‌اید که نابینایان دارای حس شنوایی قوی‌تری هستند. تحقیقات علمی این باور رایج را به‌طور دقیق‌تری بررسی کرده‌اند.

نتایج یک پژوهش که در سال ۲۰۰۵ در نشریه PLoS Biology منتشر شده، نشان می‌دهد که گروهی از داوطلبانی که از کودکی نابینا بوده‌اند، می‌توانند با استفاده از یک گوش، جهت صداها را به‌طرزی بسیار دقیق‌تر از افراد معمولی تشخیص دهند.

اسکن‌های مغز نشان داد که وقتی این افراد در حال انجام این کار هستند، قشر بینایی مغز آن‌ها فعال می‌شود و هرچه فعالیت در این نواحی بیشتر باشد، دقت در مکان‌یابی صدا نیز افزایش می‌یابد. به صورت ساده‌تر، بخشی از مغز که مسئول بینایی است، به شنیدن کمک می‌کند.

یک پژوهش دیگر در دانشگاه واشنگتن به نتیجه‌ای مشابه به دنیای سون دست یافت. منطقه‌ای از مغز که در افراد بینا برای دنبال کردن حرکات اجسام به کار می‌رود، در نابینایان به‌طور زودهنگام برای شناسایی صداهای متحرک مانند صدای ماشین‌ها یا قدم‌های اطراف استفاده می‌شود؛ احتمالاً صدای قدم‌های حریف در بازی استریت فایتر نیز از همین ناحیه پردازش می‌شود.

با این حال، تحقیقات در زمینه‌ی برتری شنوایی نابینایان نتایج متنوعی ارائه داده‌اند. مهارت شنیداری بیشتر نتیجه‌ی ترکیبی از سازگاری مغز و تمرینات مداوم است، مشابه با آن چند ساعتی که سون تمرین می‌کند.

راس ماینر در سال ۲۰۰۶، زمانی که هشت‌ساله بود، بینایی‌اش را از دست داد. اما همچنان علاقه‌اش به بازی‌ها از بین نرفت و او به طور معمول کنار دوستانش نشسته و به شنیدن بازی‌ها می‌پرداخت. به تدریج متوجه شد که هر شهر دارای آهنگ خاص خود است، هر پوکمون صدای مخصوصی دارد و هر حمله نیز به‌صورت صوتی متفاوت است.