کدام کشورها دارای بیشترین منابع آبی هستند؟/ مونته‌نگرو در صدر لیست برداشت آب قرار گرفت/ ایران در چه رتبه‌ای قرار دارد؟

تحلیل‌های انجام‌شده بر روی داده‌های سازمان Our World in Data و استاتیستا نشان می‌دهد که کشورهایی که دارای بالاترین منابع آب شیرین تجدیدپذیر هستند، لزوماً بیشترین میزان برداشت آب را نیز ندارند.

ایسلند با داشتن ۱۵.۷ میلیون فوت مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر در سال، در صدر جدول جهانی قرار دارد. این مقدار تقریباً ۵۰ برابر میزان آب شیرین در دسترس هر فرد در آمریکا است. پس از ایسلند، کشورهایی چون گویان با ۱۰.۴ میلیون فوت مکعب و سورینام با ۵.۶ میلیون فوت مکعب در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند.

از دیگر کشورهایی که در لیست ۱۰ کشور نخست از نظر منابع آب شیرین قرار دارند می‌توان به بوتان با ۳.۵ میلیون فوت مکعب، پاپوآ گینه نو با ۲.۸ میلیون، کانادا با ۲.۶ میلیون، نروژ با ۲.۵ میلیون، گابن با ۲.۴ میلیون، نیوزیلند با ۲.۳ میلیون و جزایر سلیمان با ۲ میلیون فوت مکعب آب شیرین به ازای هر نفر اشاره کرد. پرو، شیلی، کلمبیا، بلیز و لیبریا نیز در رده‌های بعدی این فهرست قرار دارند.

بسیاری از کشورهای بالای این لیست جمعیت نسبتاً پایینی دارند و از منابعی چون رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، بارش‌های فراوان و یخچال‌های طبیعی وسیع برخوردارند.

برزیل نمونه‌ای از تأثیر جمعیت بر سرانه منابع آب است. با وجود برخورداری از منابع وسیع آب شیرین، این کشور در زمینه آب تجدیدپذیر به ازای هر نفر در رتبه ۲۴ جهان قرار دارد و سرانه منابعش ۹۵۱ هزار فوت مکعب است.

آمریکا با ۲۹۷ هزار فوت مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر، در رتبه ۵۴ جهانی ایستاده است، اما هنگامی که میزان آب برداشت‌شده بررسی می‌شود، موقعیت این کشور به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای تغییر می‌کند و آمریکا به رتبه ششم جهان صعود می‌کند.

مونته‌نگرو پیشتاز برداشت آب

رتبه‌بندی کشورها مطابق با سرانه برداشت آب شیرین به‌طور کامل متفاوت با سرانه منابع آب است. مونته‌نگرو با سرانه ۱۲۷ هزار فوت مکعب در رأس این جدول قرار دارد و پس از آن ترکمنستان با ۸۵ هزار فوت مکعب و گویان با ۶۲ هزار فوت مکعب در رده‌های دوم و سوم جای دارند.

شیلی با ۵۹ هزار فوت مکعب و اروگوئه با ۴۷ هزار فوت مکعب در رتبه‌های چهارم و پنجم قرار گرفته‌اند. بعد از آن، آمریکا با ۴۶ هزار فوت مکعب در رتبه ششم به چشم می‌خورد. ازبکستان و جمهوری آذربایجان با ۴۵ هزار فوت مکعب، قزاقستان با ۴۴ هزار، مقدونیه شمالی با ۴۲ هزار، قرقیزستان با ۳۹ هزار و ارمنستان با ۳۸ هزار فوت مکعب در رده‌های بعدی قرار دارند.

ایران با سالیانه ۳۷ هزار فوت مکعب برداشت آب به ازای هر نفر، در جایگاه سیزدهم جهان قرار دارد.

پس از ایران، سورینام با ۳۵ هزار و لائوس با ۳۴ هزار فوت مکعب در رده‌های چهاردهم و پانزدهم هستند.

در مورد ایالات متحده، رتبه برتر این کشور در زمینه برداشت آب ارتباطی با میزان آبی که از شیرهای منازل خارج می‌شود ندارد، بلکه عمدتاً به سامانه‌های حیاتی روزمره مربوط می‌شود. مزارع این کشور بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ به‌طور میانگین روزانه ۱۰۵ میلیارد گالن آب برای آبیاری محصولات کشاورزی برداشت کردند و نیروگاه‌ها نیز روزانه ۸۳ میلیارد گالن آب شیرین را مصرف کردند.

با این حال، برداشت آب معادل مصرف آب نیست. نیروگاه‌ها بخش عمده‌ای از آبی را که برداشت می‌کنند، دوباره به چرخه آبی بازمی‌گردانند، در حالی که درصد قابل توجهی از آبی که در آبیاری محصولات کشاورزی استفاده می‌شود، مصرف نهایی خواهد بود.

منابع آبی فراوان، تضمین‌کننده امنیت آبی نیستند

جغرافیا به‌عنوان یک عامل کلیدی در تعیین دسترسی به آب تجدیدپذیر در کشورهای مختلف مطرح است، اما کشاورزی، صنعت، تولید انرژی و جمعیت نیز به‌طور قابل توجهی بر میزان برداشت آب تأثیرگذارند.

این تفاوت هنگامی که شهرها در حال گسترش، کشاورزی در حال توسعه، افزایش مراکز داده، فعالیت کارخانه‌ها و نیاز به آب در صنعت انرژی بیشتر می‌شود، به‌ویژه حائز اهمیت می‌شود، زیرا همه این بخش‌ها ممکن است برای دسترسی به منابع آبی در یک منطقه خاص رقابت کنند.

طبق گزارش وب‌سایت ویژوال کپیتالیست، بنابراین، حتی کشورهایی که دارای منابع آبی غنی هستند نیز ممکن است با چالش‌های خاصی در برخی مناطق مواجه شوند. به‌عکس، در کشورهای با شرایط خشک‌تر، افزایش اندک تقاضا برای آب می‌تواند فشار شدیدی بر منابع محدود آن‌ها وارد کند.

۲۲۳۲۲۵