عضو سازمان نصر عنوان کرد: چالش اصلی تولیدکنندگان فناوری کمبود نقدینگی و محدودیت زیرساخت می‌باشد
تولید در عرصه فناوری اطلاعات، این روزها زیر بارِ هم‌زمانِ فشارهای چندگانه‌ای قرار گرفته که حاصلِ ضعف زیرساخت، تنگنای جدی نقدینگی و نبود هماهنگی میان بازیگران زنجیره ارزش است؛ وضعیتی که حالا به مرحله‌ای رسیده که برای بسیاری از تولیدکنندگان، نه یک دشواری معمولی، بلکه یک اختلال جدی و اثرگذار در مسیر کسب‌وکار ایجاد کرده است.
بر اساس گزارش روابط عمومی سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان تهران، خشایار دماوندی—عضو کمیسیون تولید—در تشریح وضعیت یک‌ساله اخیر اعضای این کمیسیون، از سه مانع اصلی سخن گفت و شرایط سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ را «خاص و پیچیده» خواند؛ دوره‌ای که به گفته او، جنگ‌های تحمیلی فشار سنگینی را به تمامی عرصه‌ها—به‌ویژه تولیدکنندگان—تحمیل کرده است.
زیرساخت‌هایی که از نفس افتادند
دماوندی نخستین گلوگاه را تخریب زیرساخت‌ها و محدود شدن شدید منابع دانست. او توضیح داد که آسیب‌دیدگی یا از کار افتادن زیرساخت‌های ارتباطی، همراه با محدودیت در تامین انرژی و کاهش امکان دسترسی به تجهیزات جدید و به‌روز، عملا روند تولید را دچار اختلال کرده و توان برنامه‌ریزی‌های پایدار را به شکل محسوس کاهش داده است.
در چنین شرایطی، حتی رسیدن به ظرفیت‌های پایه نیز به یک مسیر پرهزینه تبدیل می‌شود. تولیدکننده‌ای که باید به کیفیت، زمان‌بندی دقیق و توسعه هدفمند متمرکز بماند، ناچار است بخش قابل توجهی از انرژی و توان عملیاتی خود را صرف جبران خلأهای ایجادشده در محیط کند؛ خلأهایی که اجازه نمی‌دهند تولید همان‌طور که باید، پیوسته و قابل اتکا پیش برود.
زنجیره‌ای که هماهنگ نمی‌شود
دومین چالش از نگاه این عضو کمیسیون تولید، نبود هم‌سویی واقعی در زنجیره ارزش است. او تاکید کرد که وقتی منابع با محدودیت‌های جدی روبه‌رو می‌شوند و زمان نیز معنای دیگری پیدا می‌کند، هرگونه عدم تمرکز در تخصیص منابع یا آشفتگی در تصمیم‌گیری میان بخش‌های مختلف، بازدهی تولید را به شکل محسوسی پایین می‌آورد.
دماوندی پراکندگی موجود را ضربه‌ای خطرناک به بهره‌وری توصیف کرد و گفت در دوران بحران، چندپارگی تصمیم‌ها و ناهم‌راستایی مسیرها، هزینه‌ها را افزایش می‌دهد و سرعت واکنش صنعت را کاهش می‌دهد. نتیجه این وضعیت هم کند شدن چرخه تولید و هم فرسوده شدن توان بازیگران فعال در این حوزه خواهد بود.
نقدینگی؛ گره سوم، شاید سخت‌تر
به اعتقاد وی، سومین مشکل کاهش سرمایه در گردش و افت سطح نقدینگی است. تحریم‌ها و نوسانات ارزی، توان مالی تولیدکنندگان را برای تامین مواد اولیه و قطعات کلیدی به‌طور جدی محدود کرده‌اند؛ در کنار آن، حمایت‌های قانونی که بتواند در چارچوب قراردادها در برابر این نوسانات از تولیدکنندگان حفاظت کرده و به تعدیل قیمت‌ها کمک کند، به باور او آن‌چنان که باید، قوی و اثرگذار عمل نکرده و در عمل ناکارآمد مانده است.
فشار ارزی فقط در ترازنامه‌ها خلاصه نمی‌شود. وقتی تامین قطعه و ماده اولیه دشوار می‌گردد، برنامه تولید، زمان‌های تحویل و حتی پایبندی به تعهدهای قراردادی نیز در معرض بی‌ثباتی قرار می‌گیرد؛ بی‌ثباتی‌ای که می‌تواند کل زنجیره را از مسیر اصلی خود خارج کند.
الکامپ؛ میز هماهنگی یا اتاق فرمان
دماوندی با اشاره به این‌که الکامپ در سال جاری می‌تواند نقش اتاق فرمان و شورای هماهنگی را ایفا کند، گفت: «این رویداد فرصتی است تا همه ارکان زنجیره فاوا (از کارفرمایان، تامین‌کنندگان، تولیدکنندگان و ارائه دهندگان سرویس‌ها) پای یک میز بنشینند و اولویت‌های واقعی را تعیین کنند.»
او در ادامه تاکید کرد که باید ظرفیت‌های موجود در دوران بحران شناسایی شود و به جای درگیر شدن با عدم تمرکز در تخصیص منابع، مسیرهای همسو با اهداف مشترک طراحی و تعریف گردد؛ تا در نهایت از هدررفت زمان و سرمایه‌های ملی جلوگیری شود و تصمیم‌ها از حالت پراکنده خارج شوند.
مطالبه نقشه راه و تولید مقاومتی
عضو کمیسیون تولید سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان تهران در ادامه توضیح داد: «مطالبه اصلی و جدی ما از این دوره الکامپ، شکل دادن به یک نقشه راه منسجم برای تولید مقاومتی است. پیام ما به تمامی بخش‌های فعال این صنعت روشن است: در شرایط جنگی امروز، دیگر جایی برای آزمون‌وخطا، یا پیش رفتن با سلیقه‌های پراکنده وجود ندارد. ما به یک عزم ملی نیاز داریم تا همه بخش‌ها هم‌جهت و همسو شوند. از دولت و حاکمیت انتظار داریم با تسهیل قوانین، تامین حداقل منابع و فراهم کردن بسترهای قانونی، پشت تولیدکنندگان بایستند؛ و از سوی دیگر از بخش خصوصی می‌خواهیم با کنار گذاشتن نگاه جزیره‌ای، وارد میدان شوند و پای کار بمانند.»
به گفته او، تخصیص منابع باید دقیقا بر پایه اولویت‌هایی انجام شود که در چارچوب همین رویداد اعلام می‌گردد و هرگونه پروژه‌های کم‌اولویت یا نمایشی باید کنار گذاشته شود. پیام اصلی‌اش هم یک نکته روشن و تکرار نشدنی بود: در یک فضای پرریسک و محدود، انتخاب‌های دقیق‌تر از همیشه تعیین‌کننده‌اند.
