چگونه محدودیت‌های استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای کودکان، تأثیری فراگیر بر فضای اینترنت برای تمامی کاربران دارد؟

در حال حاضر، شرکت‌های فعال در حوزه فناوری از دو روش عمده برای تأیید مدارک بهره می‌برند که هر یک تأثیرات عمیقی بر تجربه کاربری ما خواهند گذاشت.

در رویکرد اول، سن کاربران به‌طور مستقیم تأیید می‌شود. در این روش، پلتفرم از کاربران می‌خواهد که عکس کارت شناسایی یا گواهینامه خود را به سیستم ارسال کنند. به‌عنوان مثال، تصور کنید برای مشاهده نظرات یک پست در اینستاگرام یا تماشای یک ویدیوی ساده در یوتیوب، لازم است مدرک هویتی خود را به سرورهای شرکتی در خارج از کشور منتقل کنید.

به‌علت ترس و نگرانی ناشی از ارسال مدارک شناسایی، و همچنین مقاومتی که کاربران در برابر این اقدام نشان می‌دهند، شرکت‌های فناوری به معرفی راهکار دومی به‌نام تخمین سن می‌پردازند که ظاهری مدرن‌تر دارد. در اینجا الگوریتم‌های هوش مصنوعی دخالت می‌کنند.

در این سیستم، از کاربر خواسته می‌شود دوربین سلفی را فعال کند تا با تحلیل چهره‌ی او، سن تقریبی‌اش را تخمین بزند. بسیاری از شرکت‌ها ادعا می‌کنند که داده‌های بیومتریک را پس از بررسی بلافاصله پاک می‌کنند؛ اما فقط این که هوش مصنوعی به‌منظور انجام اقدامات ساده، چهره‌ی افراد را بررسی کند، خود موجب دامن زدن به نگرانی‌ درباره حریم خصوصی می‌شود.

متخصصانی که به شدت مخالف روش‌های شناسایی هویت هستند، نگران‌اند که کودکان از تعاملات پرریسک در شبکه‌های اجتماعی آسیب ببینند. نکته مهم این است که حفظ ناشناس‌بودن در دنیای وب همواره به‌عنوان سپری برای حفاظت از افشاگران، خبرنگاران، و حتی شهروندان معمولی بوده که می‌خواهند آزادانه و بدون خوف از قضاوت، نظرات خود را بیان کنند.

متخصصان حریم خصوصی اظهار می‌کنند که اجبار پلتفرم‌ها به استفاده از فناوری‌های نظارتی، منجر به تبدیل فضای وب از یک محیط آزاد به شبکه‌ای بسته و تحت نظارت می‌شود.

زمانی که پلتفرم‌ها برای ارائه خدمات به کاربران، میلیون‌ها تصویر از کارت‌های ملی یا اسکن چهره جمع‌آوری می‌کنند، در واقع پایگاهی از داده‌ها ایجاد می‌کنند که نشت آن، تبعاتی به مراتب جدی‌تر از افشای گذرواژه‌ها دارد و هویت واقعی کاربران را آشکار می‌سازد. با این حال، شرکت‌های فناوری ادعا می‌کنند که تأیید هویت به معنای تضعیف پروتکل‌های امنیتی نیست.