بیگانگان کسالتآور؛ احتمالاً فرازمینیها شور و شوق یا توان کاوش در فضا را ندارند
از دیرباز، پرسش عظیمی ذهن انسانها را درگیر کرده است: با وجود انبوهی از سیارهها در کهکشان، چرا هیچ نشانهای از حیات هوشمند فراتر از زمین نیافتهایم؟ اخیراً گروهی از پژوهشگران به یافتن پاسخی غیرمنتظره برای «سکوت بزرگ کیهان» پرداختهاند: شایسته است بگوییم که ممکن است تمدنهای بیگانه وجود داشته باشند، اما شاید به اندازهای که گمان میکنیم پیشرفته یا کنجکاو نیستند و پس از مدتی تلاش برای جستجو، تصمیم به انزوا گرفتهاند.
به گزارش گاردین، سناریوی جدیدی که بر اساس مفهوم «عادیبودن رادیکال» بنا شده، با دیدگاههای متداول درباره موجودات فضایی که بر قوانین فیزیک تسلط کامل دارند، به چالش میکشد. این فرضیه، کهکشان را به عنوان مکانی با تعداد کمی تمدن توصیف میکند که فناوری آنها به اندازه ما پیشرفته است.
دکتر رابین کربت، پژوهشگر ارشد در دانشگاه مریلند و یکی از اعضای مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا، به توضیح این نظریه پرداخته است:
ایده اصلی این است که آنها ممکن است با ما پیشرفتهتر باشند، اما نه به شدت. تفاوت در سطحی است که ممکن است ما آیفون ۴۲ داشته باشیم و آنها آیفون ۱۷. این ایده بیشتر طبیعی و منطقی به نظر میرسد زیرا هیچ چیز عجیب و غریبی را ارائه نمیدهد.
– دکتر رابین کربت
این نظریه جدید به چالش پارادوکس فرمی اشاره دارد؛ تناقض میان احتمال بالای وجود تمدنهای فرازمینی و عدم وجود شواهد قطعی از آنها. دکتر کربت بر این باور است که بسیاری از تبیینهای دیگر، از جمله ادعای «باغوحش کیهانی» یا اینکه ما در کهکشان تنها هستیم، به شدت خیالی به نظر میرسند.
پژوهش در زمینهی جستوجوی هوش فرازمینی (SETI) همواره بر شناسایی «نشانههای فناوری» متمرکز بوده است. تمدنهای پیشرفته ممکن است با ساخت لیزرهای قدرتمند قابل مشاهده از سیارات دیگر، وجود خود را نمایان کنند. آنها همچنین ممکن است با ارسال کاوشگرهای رباتیک در سراسر کهکشان یا ایجاد ساختارهای عظیم در فضا برای بهرهبرداری از انرژی ستارههایشان، نشانههایی به جا بگذارند. حتی ممکن است به سیارات دیگر سفر کنند یا نشانهها و آثار خود را در نقاط مختلف کهکشان پراکنده سازند. همهی این اقدامات میتواند به ما اجازه دهد آنها را ببینیم.
با این حال، اصل عادیبودن رادیکال، به رویکردی متفاوت مینگرد و سکوت کیهان را به این شکل توضیح میدهد که تمدنهای بیگانه ممکن است همسطح با ما از نظر پیشرفت فناوری باشند. به گفتهی کربت: «آنها قادر به سفر سریعتر از نور نیستند، ماشینهایی که به انرژی تاریک یا ماده تاریک متکی باشند، ندارند و از قوانین نوین فیزیک بهره نمیبرند.» بنابراین ممکن است که بیگانگان به مرور زمان از تکرار دادههای کاوشهای رباتیک خسته شده و دیگر به جستجوی فضا نپردازند.
آرتور سی. کلارک، نویسنده معروف داستانهای علمیتخیلی، عبارتی معروف دارد: «دو احتمال وجود دارد: یا ما در جهان تنها هستیم، یا نیستیم و هر دو به یک اندازه هراسانکنندهاند.» کربت معتقد است حقیقت ممکن است جایی در میانه این دو حالت قرار گیرد؛ «در جهانی که به مراتب عادیتر از آنچه تصور میشود و بنابراین کمتر هراسآور است.» او ادامه میدهد که برقرار کردن ارتباط با موجودات بیگانه ممکن است برای ما تا حدی ناکام کننده باشد.
در عین حال، تمامی دانشمندان با این نظریه اخیر همنظر نیستند. پروفسور مایکل گرت، مدیر مرکز اخترفیزیک جودرل بنک، با استقبال از این نظریه به عنوان یک زاویه تازه، انتقادات خود را نیز مطرح میکند. او بیان میکند:
این نظریه نوعی بیتفاوتی انسانی را به کل کیهان تعمیم میدهد. برایم سخت است اعتقاد داشته باشم که تمام اشکال حیات هوشمند تا این حد بیهیجان هستند. حتی اگر تمدنها به یک سطح مشابه از فناوری رسیده باشند، آن سطح میتواند بسیار فراتر از قابلیتهای کنونی ما باشد.
– پروفسور مایکل گرت
گرت در مقالهای که بهزودی در نشریه Acta Astronautica منتشر خواهد شد، دیدگاهی متمایز ارائه میدهد: «من بیشتر به سمت یک تبیین ماجراجویانهتر از پارادوکس فرمی تمایل دارم: تمدنهای فرازمینی آنقدر سریع پیشرفت میکنند که از ظرفیت درک ما فراتر میروند. امیدوارم که حق با من باشد، هرچند ممکن است اشتباه کنم. طبیعت همیشه در گوشهای از جهان غافلگیریهای نوینی برای ما دارد.»
از طرف دیگر، پروفسور مایکل بولندر، متخصص سیاستگذاری جستوجوی هوش فرازمینی، به موضوع اشیای ناشناس پرنده (UAPs) اشاره نموده و میگوید شاید پاسخ همین حالا هم در دسترس باشد. بهطوریکه اگر تنها درصد کمی از این اشیا با منشأ انسانی مرتبط نباشند و قابلیتهایی که در گزارشهای مختلف از آنها ذکر شده در مقایسه با فناوری بشر امروز فراتر از حد معمول باشد، در این صورت سؤال «دیگران کجا هستند؟» ممکن است پاسخی تجربی بیابد.
پژوهشهای مرتبط در پایگاه داده آرکایو انتشار یافته است.
