چگونه دانشمندان تشخیص میدهند که یک جرم به فضای میانستارهای تعلق دارد؟
اگرچه ستارهها ممکن است فاصلهای چندین سال نوری از ما داشته باشند، اما این مسأله به معنای تنهایی منظومه شمسی ما نیست. کهکشان راه شیری مملو از میلیونها سیارک و دنبالهدار است که برخی از آنها از دیگر سیستمهای ستارهای به فضای میانستارهای پرتاب شدهاند. براساس شواهد، هزاران نمونه از این مهمانان میانستارهای ممکن است هماکنون در مدار نپتون در حال گردش باشند، اما یافتن آنها به دلیل اندازه کوچک و نور ضعیفشان، کار آسانی نیست.
اما تاکنون تنها سه جرم میانستارهای شناسایی شدهاند که شامل اوموآموا (که در سال ۲۰۱۷ کشف شد)، دنبالهدار بوریسوف (در سال ۲۰۱۹) و دنبالهدار اطلس که اخیراً به تازگی کشف شده، میباشد. کشف این اجسام، توجه بسیاری از ستارهشناسان و حتی فضاپیماها و مدارگردهای حاضر در سیارات دیگر را به خود جلب کرده است.
زمانی که جسمی در آسمان به حرکتی دیده میشود، دانشمندان با رصد و دنبال کردن مسیر آن در چندین نوبت، مدار آن را مشخص میکنند و صحت وجود آن را تأیید مینمایند. این مسیر سهبعدی، برخلاف تصویر دوبعدی که بر آسمان مشاهده میشود، بهطور دقیق نحوه حرکت جسم را در فضا نمایان میسازد.
برای درک دقیقتر این موضوع، بیایید ابتدا به مداری که اجرام منظومه شمسی در آن حرکت میکنند توجه کنیم. طبق قانون کپلر، مدار سیارهها به شکل بیضی است و خورشید در یکی از دو کانون آن واقع شده است. اگر یک مدار کاملاً دایرهای باشد، برونمرکزی آن برابر با صفر خواهد بود و با کشیدهتر شدن مدار، برونمرکزی به عدد یک نزدیکتر میشود.
بهعنوان مثال، زمین دارای برونمرکزی بسیار کمی است و مدار آن تقریباً دایرهای به نظر میرسد، در حالی که برونمرکزی پلوتو به حدود ۰٫۲۵ میرسد. دنبالهدارهای منظومه شمسی، مانند هالی و هیل-باپ، برونمرکزی قابل توجهی دارند (بین ۰٫۹۶۷ تا ۰٫۹۹۵۱) و با این حال، همچنان تحت تأثیر گرانش خورشید قرار دارند و به دور آن میچرخند.
